Bajka o małym kucyku i zaczarowanej łące

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, gdzie rosły złociste mlecze i pachnąca koniczyna, mieszkał mały kucyk o imieniu Karmelek. Miał mięciutką, brązową sierść i białą grzywę, która falowała na wietrze jak chmurka. Karmelek uwielbiał biegać po łące i brykać z przyjaciółmi, ale najbardziej lubił, gdy ktoś go głaskał po nosku.

Pewnego dnia Karmelek spotkał swoją przyjaciółkę, klacz Klarę. Klara była starsza i mądrzejsza, a jej sierść lśniła jak kasztany. „Karmelku, dzisiaj nauczę cię czegoś wyjątkowego” – powiedziała Klara. „Pokażę ci, jak znaleźć najsmaczniejsze jabłka w sadzie za wzgórzem”. Karmelek ucieszył się i podskoczył radośnie.

W drodze do sadu musieli przejść przez mały strumyk. Karmelek bał się wody, ale Klara zachęcała go: „Spróbuj, jest płytko, a po drugiej stronie czeka nagroda”. Karmelek ostrożnie wszedł do wody i poczuł, jak chłodne krople łaskoczą go w kopytka. „Udało się!” – zawołał szczęśliwy.

Gdy dotarli do sadu, zobaczyli piękne, czerwone jabłka wiszące na niskich gałęziach. Karmelek chciał od razu skoczyć i zerwać największe, ale Klara powstrzymała go: „Poczekaj, musimy być ostrożni. Pod drzewem śpi mały jeż. Nie chcemy go obudzić, prawda?” Karmelek skinął głową i cichutko podszedł do jabłoni.

Karmelek delikatnie zerwał jabłko i podzielił się z Klarą. Nagle usłyszeli ciche prychnięcie – to mały źrebaczek, Tofik, szedł w ich stronę. „Zgubiłem się” – powiedział smutno Tofik. Karmelek i Klara postanowili mu pomóc. Zaprowadzili go na łąkę, gdzie czekała jego mama.

Mama Tofika była bardzo wdzięczna. „Dziękuję wam za pomoc” – rżała radośnie. Karmelek poczuł, że jego serce jest pełne ciepła. Pomaganie innym dawało mu ogromną radość – większą niż bieganie czy jedzenie jabłek.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, Karmelek wrócił do swojej stajenki. Mama ułożyła go do snu na miękkiej słomie. „Byłeś dzielny i dobry” – szepnęła, całując go w czoło. Karmelek zamknął oczy i słuchał cichego szumu wiatru.

Gwiazdy na niebie migotały jak iskierki, a księżyc świecił srebrnym blaskiem. Karmelek westchnął szczęśliwie i pomyślał o przygodach dnia. Jego oddech stał się równy i spokojny. „Dobranoc, łąko. Dobranoc, przyjaciele” – wyszeptał i zasnął głębokim snem.