Miasteczko Tęczowych Marzeń

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma wzgórzami, leżało małe miasteczko o nazwie Szarogród. Wszystko w nim było szare: domy, ulice, a nawet niebo zdawało się być pokryte szarawą mgłą. Mieszkańcy chodzili smutni i rzadko się uśmiechali, bo brakowało im kolorów. Ale pewnego dnia do miasteczka przyjechała mała dziewczynka o imieniu Zosia, która przywiozła ze sobą coś niezwykłego – pudełko kredek.

Zosia zamieszkała u babci w najmniejszym domku na końcu głównej ulicy. Gdy spojrzała na szare ściany swojego nowego pokoju, postanowiła, że to musi się zmienić. Wyjęła z pudełka czerwoną kredkę i narysowała na ścianie wielkie słońce. Babcia uśmiechnęła się pierwszy raz od wielu dni i powiedziała: „Jakie piękne!”.

Następnego ranka Zosia wyszła przed dom i zaczęła malować płot. Użyła żółtej, zielonej i niebieskiej kredki. Sąsiad, pan Kazik, wyjrzał przez okno i zdziwił się: „Co ty robisz, dziewczynko?”. Zosia odpowiedziała: „Sprawiam, żeby świat był wesoły”. Pan Kazik wzruszył ramionami, ale w jego oczach pojawił się błysk ciekawości.

Po kilku dniach przed domem Zosi zebrała się gromadka dzieci. Przyglądały się, jak maluje – fioletowe kwiaty, pomarańczowe motyle, różowe chmurki. „Ja też chcę!” – zawołała mała Krysia. Zosia podzieliła się kredkami i wkrótce cała ulica zaczęła nabierać barw. Szare ściany stawały się tęczowe, a brukowana droga pokryła się kolorowymi wzorami.

Dorośli początkowo patrzyli na to nieufnie. Ale gdy zobaczyli uśmiechy na twarzach dzieci, sami postanowili pomóc. Pan Kazik przyniósł farby, pani Maria – pędzle, a starszy pan Józef – drabinę. Wspólnie malowali domy, ławki, a nawet starą studnię na rynku. Szarogród powoli zmieniał się w Miasteczko Tęczowych Marzeń.

Każdy mieszkaniec wybierał swój ulubiony kolor. Niektórzy woleli ciepłe barwy – czerwienie i żółcie, inni chłodne – błękity i zielenie. Dom Zosi stał się różnobarwny jak ogród pełen kwiatów. Ludzie przestali chodzić z opuszczonymi głowami, a zamiast tego witali się radośnie i rozmawiali o tym, co jeszcze można pomalować.

Pewnego wieczoru, gdy miasteczko lśniło wszystkimi kolorami tęczy, Zosia usiadła na progu swojego domu. Babcia pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Dzięki tobie, Zosiu, zrozumieliśmy, że każdy kolor ma swoją wartość. Bez czerwieni nie byłoby ciepła, bez błękitu – spokoju, a bez żółci – radości. Każdy jest inny, ale razem tworzymy coś wspaniałego”.

Zosia uśmiechnęła się, patrząc w wieczorne niebo. Gwiazdy zdawały się mrugać do niej kolorowymi iskierkami. Zmęczona po dniu pełnym malowania, oparła głowę na ramieniu babci i powoli zasnęła, wsłuchana w cichutki szum kredek układających się do snu w pudełku. W miasteczku zapanował spokój, a nad dachami unosiła się delikatna, tęczowa poświata.