Jak wiewiórka Rudzia odkryła kolory jesieni

— Bajka do czytania —

Pewnego jesiennego poranka, gdy słońce leniwie wschodziło nad lasem, mała wiewiórka Rudzia obudziła się i zobaczyła coś niezwykłego. Wszystkie drzewa wokół jej dziupli, które jeszcze wczoraj były zielone jak szmaragdy, dziś mieniły się złotem, czerwienią i pomarańczem.

Rudzia przeciągnęła się i przetarła oczka. „Ojej, chyba śpię jeszcze” – szepnęła do siebie. Ale gdy wyjrzała przez okno, zobaczyła, że liście klonu tuż obok jej domku są naprawdę czerwone jak maliny. „Mamo! Tato!” – zawołała. „Co się stało z naszym lasem?”.

Rodzice Rudzi, starzy mądrzy wiewióry, uśmiechnęli się. „To jesień, córeczko” – powiedziała mama. „Każdego roku drzewa zmieniają swoje kolory, zanim zapadną w zimowy sen”. Rudzia zmarszczyła nosek. „Ale dlaczego? Przecież zielony był taki ładny” – zapytała.

Tata wiewiór podrapał się po rudym brzuszku. „Widzisz, w liściach mieszka mały zielony duszek – chlorofil. On robi jedzenie dla drzewa ze słońca. Gdy dni stają się krótsze i chłodniejsze, duszek ten odchodzi spać, a wtedy wychodzą inne kolory, które były schowane pod spodem. To jakby drzewo zdejmowało zieloną piżamkę i zakładało świąteczną sukienkę”.

Rudzia zachichotała. „Czyli to nie jest smutne?” – zapytała. „Przeciwnie” – odparła mama. „To przygotowanie do odpoczynku. Drzewa mówią nam: 'Ciesz się ostatnimi ciepłymi dniami, bo niedługo będziemy spać pod białym kołderką śniegu'. Każdy kolor ma swoje zadanie: złoty dodaje blasku, czerwony ogrzewa serce, a pomarańczowy przypomina dynię z pysznej zupy”.

Rudzia postanowiła sprawdzić to sama. Wskoczyła na gałąź i pobiegła przez las. Podskakiwała po liściach, które szeleściły jak papier. Zbierała złote, czerwone i brązowe listki, układając z nich bukiet dla mamy. „To naprawdę piękne” – pomyślała. „Zmiana nie musi być straszna, jeśli wiemy, że przynosi coś dobrego”.

Gdy słońce zaszło, a niebo zrobiło się granatowe, Rudzia wróciła do dziupli. Mama otuliła ją ciepłym ogonkiem. „Dobranoc, skarbie” – szepnęła. „Jutro znów będzie pełno kolorów, a potem przyjdzie zima, która też ma swoje piękno”. Rudzia zamknęła oczy, a za oknem gwiazdy zaczęły mrugać do niej jak iskierki.

W nocy las szeptał cicho: „Śpij, mała wiewiórko. Pamiętaj, że każdy kolor, każda zmiana jest częścią wielkiego koła życia. I choć liście opadną, wiosną znów wyrosną nowe, zielone jak nadzieja”. Rudzia uśmiechnęła się przez sen, bo wiedziała, że jesień to nie koniec, tylko początek nowej przygody z kolorami.