Jak kolory odzyskały harmonię

— Bajka do czytania —

W Barwogrodzie, małej krainie otoczonej tęczowymi górami, mieszkały kolory. Każdego dnia bawiły się razem, malując kwiaty, niebo i uśmiechy mieszkańców. Ale pewnego razu pokłóciły się zaciekle – każde uważało, że to ono jest najważniejsze.

Czerwony krzyczał: ‚To ja daję energię słońcu i rumieńcom!’ – a pomarańczowy natychmiast odparł: ‚Beze mnie nie byłoby zachodów słońca!’ Zielony spokojnie dodał: ‚To ja barwię trawę i drzewa, bez mnie świat byłby pustynią’. Niebieski fuknął: ‚Ja rządziłem niebem i wodą długo przed wami!’

Wkrótce spór przerodził się w krzyk, a potem w ciche obrażanie. Kolory przestały się ze sobą mieszać. Czerwony nie chciał dotykać żółtego, niebieski odwracał się od zielonego. Świat w Barwogrodzie zaczął blednąć – najpierw zniknęły pastele, potem soczyste barwy, aż wszystko stało się szare.

Mieszkańcy – dzieci, ptaki i drzewa – byli smutni. Ptaki nie śpiewały tak pięknie, dzieci nie miały ochoty rysować. Szarość zakradła się do ich serc. Wtedy mała dziewczynka o imieniu Zosia postanowiła poszukać pomocy u najmądrzejszego stworzenia w okolicy – Pana Dębu, który rósł na wzgórzu.

Pan Dąb wysłuchał Zosi i uśmiechnął się szeleszcząc liśćmi. ‚Widzisz, każde z kolorów ma dar, ale żaden nie jest kompletny bez innych. Czerwony bez zielonego byłby tylko krzykiem, a niebieski bez żółtego nie stworzyłby błękitu nieba. Prawdziwa magia rodzi się, gdy kolory łączą się w tańcu.’

Zosia wróciła i opowiedziała kolorom o słowach Pana Dębu. Na początku kolory były zdziwione, a potem zawstydzone. Czerwony podszedł do niebieskiego i szepnął: ‚Może byśmy spróbowali zrobić razem fiolet?’ Niebieski uśmiechnął się i skinął. Żółty połączył się z czerwonym – powstał pomarańczowy zachwyt.

Zielony zaprosił niebieski do stworzenia turkusu, a potem wszystkie kolory zaczęły wirować w pląsach. Powoli szarość ustępowała, a na niebie pojawiła się wstęga – tęcza. Była piękna, ale nie taka jak dawniej – teraz mieniła się setkami odcieni, bo każdy kolor zrozumiał, że siła tkwi w różnorodności.

Od tamtej pory kolory w Barwogrodzie nie rywalizowały, a współpracowały. A Zosia każdego wieczoru patrzyła w niebo i widziała, jak słońce żegna się z ziemią malując pomarańczowo-różowe obłoki, a księżyc srebrzy skrawek nieba. Wszystkie barwy tańczyły razem, a w ich harmonii dzieci zasypiały spokojnie, wiedząc, że każdy odcień jest potrzebny do szczęścia.

Dziś, gdy zamykasz oczy, możesz sobie wyobrazić, jak kolory układają się do snu – fiolet kładzie się na górach, błękit otula niebo, a złoto mruga z ostatnimi promykami słońca. Dobranoc, mały przyjacielu. Niech Twoje sny będą pełne barwnej przyjaźni.