Bajka o tym, jak kolory znalazły przyjaźń

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym miasteczku, tuż za tęczowym mostem, mieszkały razem kolory. Każdy z nich był inny, ale wszyscy bardzo się lubili. Niebieski był spokojny jak niebo, Zielony świeży jak trawa, Czerwony ciepły jak słońce, a Żółty radosny jak słonecznik. Każdego dnia bawili się razem, malując świat na wesoło.

Pewnego ranka, kiedy słońce dopiero wstawało, kolory postanowiły zrobić wielki obraz. Każdy chciał namalować coś swojego. Niebieski narysował wielką chmurę, Zielony – łąkę pełną kwiatów, Czerwony – domek z dachem jak truskawka, a Żółty – słońce, które świeciło najjaśniej. Obraz był piękny, ale kolory zauważyły, że każdy kolor jest osobno.

„Hm”, powiedział Niebieski, „może spróbujemy połączyć nasze kolory?”. „Tak!”, zawołał Żółty. „Zróbmy razem coś nowego”. I tak zaczęli mieszać się ze sobą. Niebieski z Żółtym stworzyli zieloną trawę, która rosła na łące Zielonego. Czerwony z Żółtym zrobili pomarańczowy zachód słońca, a Niebieski z Czerwonym – fioletowe kwiaty.

Wszystkie kolory były szczęśliwe, bo ich obraz stał się jeszcze piękniejszy. Ale nagle pojawił się mały problem. Czerwony powiedział: „Ja jestem najważniejszy, bo beze mnie nie ma zachodu słońca!”. Żółty odparł: „Ale beze mnie słońce nie byłoby takie jasne!”. Niebieski dodał: „A ja daję spokój niebu!”. Zielony westchnął: „Każdy z nas jest ważny, ale tylko razem tworzymy coś naprawdę pięknego”.

Kolory zamilkły i pomyślały. Zrozumiały, że każdy jest potrzebny, bo gdyby zabrakło choć jednego, świat byłby smutniejszy. Postanowiły więc, że od tej pory będą się wspierać i cieszyć z tego, że są różne. I tak, malując dalej, stworzyły najpiękniejszy obraz – pełen tęczy, uśmiechu i przyjaźni.

Gdy zapadł zmrok, kolory usiadły razem na miękkiej chmurce i patrzyły w niebo. Było już ciemno, ale wiedziały, że rano znów będą mogły malować. „Dobranoc, Żółty”, szepnął Niebieski. „Dobranoc, Zielony”, powiedział Czerwony. „Dobranoc wszystkim”, odpowiedział cichutko Zielony. I wtedy na niebie pojawiła się jedna, malutka gwiazdka – na znak, że kolory już śpią.

A nad miasteczkiem, za tęczowym mostem, zapanowała cisza. Każdy kolor zamknął oczy, a wokół unosił się ciepły, kolorowy sen. Bo choć każdy z nich był inny, wiedziały, że razem tworzą najpiękniejszy świat – świat przyjaźni i wzajemnego szacunku.