Kogut, który chciał być gwiazdą

— Bajka do czytania —

Na skraju wsi Zielone Wzgórze, wśród starych jabłoni i pachnącej mięty, mieszkał kogut o imieniu Kukuryk. Miał ognisty grzebień i złote pióra, które mieniły się w słońcu jak małe latarenki. Ale Kukuryk nie był zadowolony. Każdego ranka, zanim jeszcze pierwsze promienie słońca dotknęły ziemi, wdrapywał się na płot i piał: „Kukuryku! Wstawajcie!”. A potem patrzył, jak ludzie i zwierzęta powoli budzą się do życia.

Pewnego dnia Kukuryk westchnął: „Czy tylko to potrafię? Krzyczeć o świcie? Każdy kogut to umie. Chciałbym być kimś wyjątkowym – gwiazdą, którą wszyscy podziwiają!”. Postanowił więc, że zostanie artystą. Znalazł starą, zardzewiałą puszkę i zaczął na niej wystukiwać rytm. „Bum, bum, trach!” – grał tak głośno, że kury uciekły z podwórka, a pies Burek zakopał się w sianie.

– To nie dla mnie – mruknął Kukuryk. – Może lepiej zostać malarzem? Namaluję coś pięknego, a wszyscy będą zachwyceni! – Wziął ogon na pędzel, umoczył w kałuży błota i machnął po płocie. Wyszedł brązowy kleks. Krowa Malwa spojrzała i powiedziała: „Ładne, ale mało praktyczne. Wolałabym, żebyś zamiast malować, obudził mnie rano, bo przespałam dojenie.”

Kukuryk poczuł się smutny. „Jestem do niczego” – pomyślał. Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, usiadł na płocie i patrzył w ciemność. Nagle usłyszał cichutki głosik: „Kukuryku, pomóż! Zgubiłem się i boję się ciemności”. To był mały zajączek Śmieszek, który oddalił się od nory.

Kukuryk natychmiast zapomniał o swoich ambicjach. „Nie bój się, mały. Zaraz coś wymyślimy!” – powiedział. Wziął głęboki oddech i zapiał najgłośniej, jak potrafił: „KUKURYKU! TU JESTEM!”. Jego głos rozniósł się po całej dolinie. Zajączek usłyszał i pobiegł w stronę dźwięku. Po chwili znalazł się przy mamie, która przytuliła go mocno.

Następnego ranka Kukuryk znowu stanął na płocie. Tym razem, gdy zapiał, zobaczył coś niezwykłego. Wszystkie zwierzęta i ludzie uśmiechali się do niego. Krowa Malwa zamachała ogonem, kury zaczęły gdakać radośnie, a mały zajączek podskoczył w górę. „Dziękujemy, Kukuryku! Dzięki tobie każdy dzień zaczyna się dobrze!” – zawołali chórem.

Kukuryk poczuł ciepło w sercu. Zrozumiał, że nie trzeba być gwiazdą na scenie, żeby być kimś ważnym. Jego codzienne pianie – choć zwykłe – było jak małe słońce, które budziło innych. „Może to właśnie jest moja magia” – pomyślał. I od tej pory piejąc każdego ranka, robił to z dumą i miłością.

Gdy zapadł wieczór, Kukuryk wrócił do swojej grzędy. Księżyc wisiał nad dachem, a gwiazdy tańczyły na niebie. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, świecie. Dobranoc, przyjaciele”. I zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów obudzi wszystkich swoim pianiem – najpiękniejszym koncertem, jaki potrafił dać.