Kogut, który nie umiał pieć

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym wzgórzu, tuż obok lasku pełnego brzóz, stał kurnik, w którym mieszkał Kacperek – mały kogut o złotych piórkach. Kacperek był bardzo dzielny, ale miał jeden sekret: bał się piać. Każdego ranka inne koguty wstawały wcześnie i głośno wołały: „Kukuryku!”, a Kacperek tylko cicho otwierał dziób i nie wydobywał się z niego żaden dźwięk.

Kacperek bardzo chciał być taki jak one. Wyobrażał sobie, jak staje na płocie, nadyma pierś i budzi całe gospodarstwo. Ale gdy tylko próbował, czuł, jak w brzuchu robi mu się dziwnie, a w gardle pojawia się wielka gula. „A jeśli wyjdzie z mnie piski?” – myślał smutno i chował głowę pod skrzydło.

Pewnego dnia do kurnika przyszła mała kaczka Klementynka. Była żółta, puchata i bardzo ciekawska. Zobaczyła Kacperka siedzącego w kącie i zapytała: „Dlaczego jesteś taki smutny?” Kacperek westchnął i opowiedział jej o swoim sekrecie. Klementynka pokiwała głową i powiedziała: „A czy próbowałeś piać po swojemu? Nie musisz być taki jak inni.”

Kacperek zdziwił się. „Po swojemu?” – zapytał. „Tak” – odparła kaczka. „Ja na przykład nie kwacze jak moja mama, tylko mówię 'kwa kwa' bardzo cicho, bo lubię, żeby to brzmiało jak szept. I wszyscy mnie akceptują.” Kacperek pomyślał, że to może być dobry pomysł. Postanowił spróbować.

Następnego ranka, gdy słońce wstało różowe i złote, Kacperek wyszedł przed kurnik. Zamknął oczy, nabrał powietrza i zamiast głośnego „Kukuryku” zaśpiewał cichutko: „Kuku-ryku, dzień dobry, świt!”. Jego głos brzmiał jak dzwoneczek – delikatnie i miło. Zza płotu wyjrzała Klementynka i uśmiechnęła się szeroko.

Wtedy z kurnika wyszły inne koguty. Spojrzały na Kacperka, a on spuścił głowę, myśląc, że będą się śmiać. Ale one podeszły i powiedziały: „Ładnie śpiewasz, Kacperku. Twój głos jest inny, ale bardzo przyjemny. Możesz budzić nas każdego ranka swoją piosenką.” Kacperek poczuł, jak serce rośnie mu z radości. Od tego dnia zawsze piał po swojemu – cicho, ale z dumą.

Minęło kilka dni. Kacperek stał się ulubieńcem całego podwórka. Kury, kaczki, a nawet indyk przychodzili go słuchać. Kacperek zrozumiał, że nie trzeba być najgłośniejszym, żeby być ważnym. Każdy ma swój własny, wyjątkowy głos i to jest w porządku.

Kiedy zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kacperek wrócił do kurnika. Położył się na swoim grzędzie, przykrył skrzydłem i zamknął oczy. Czuł się spokojny i szczęśliwy. Wiedział, że jutro znów zaśpiewa po swojemu. I tak, w ciszy nocy, zasnął słodko, a gwiazdy mrugały mu przyjaźnie.