Kaczor Donald i księżycowy staw

— Bajka do czytania —

Nad małym, błyszczącym stawem mieszkał kaczor Donald. Miał żółte piórka, pomarańczowy dziób i wielkie, ciekawe oczy. Lubił pływać w dzień, zbierać kamyki i gonić ważki, ale gdy tylko zachodziło słońce, robił się niespokojny. Bał się ciemności.

Każdego wieczoru mama kaczorka mówiła: „Donaldzie, pora spać!”. A on chował głowę pod skrzydło i szeptał: „Ale tam za oknem jest ciemno…”. Słyszał szum trzcin i czarne cienie, które kołysały się na wodzie. Myślał, że czyhają tam potwory.

Pewnej nocy, gdy gwiazdy rozbłysły na niebie, Donald zobaczył dziwne światło. Nie było żółte jak słońce, ale srebrzyste i łagodne. Światło tańczyło na powierzchni stawu i prowadziło w głąb lasu. Kaczor poczuł ogromną ciekawość. „Sprawdzę, co to takiego!” – powiedział cichutko.

Ostrożnie wyszedł z gniazda i popłynął w stronę lasu. Trzciny szeleściły: „Nie bój się, Donaldzie!”. Woda chlapała: „Płyniesz dobrze!”. Nagle zza drzewa wyłoniła się sowa o mądrych, złotych oczach. „To ty, mały?” – zapytała. „Światło, które widzisz, to księżyc. On rozświetla noc dla tych, którzy chcą być odważni.”

Sowa opowiedziała Donaldowi, że ciemność to tylko czas, kiedy wszystko odpoczywa – drzewa, ptaki i nawet małe rybki. „Księżyc jest przyjacielem, a nie wrogiem. Gdy patrzysz w niebo, widzisz miliony małych lampek – gwiazdy, które czuwają nad tobą.” Kaczor spojrzał w górę i zobaczył, jak pięknie błyszczą.

Wrócił do stawu o wiele spokojniejszy. Położył się w swoim gniazdku, a sowa usiadła na gałęzi i nuciła cichą piosenkę. Donald pomyślał: „Noc nie jest straszna. Jest jak wielki, miękki koc pełen migoczących diamentów.” Jego serce przestało bić tak szybko.

Od tej pory kaczor Donald nie bał się już zasypiać. Każdego wieczoru witał księżyc i gwiazdy, a one uśmiechały się do niego z góry. Wiedział, że gdy jest ciemno, świat po prostu odpoczywa – tak samo jak on.

I tak, gdy księżyc srebrzył wodę stawu, a cienie trzcin tańczyły w powiewach wiatru, kaczor Donald zamknął oczy i zapadł w głęboki, spokojny sen. Ciemność otuliła go jak miękki kocyk, a gwiazdy nuciły mu kołysankę. Dobranoc, Donaldzie.