Kaczuszka Kasia i tęczowe piórko

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i sitowia, mieszkała mała kaczuszka o imieniu Kasia. Miała miękkie, żółte piórka i wesołe oczka, które zawsze patrzyły ciekawie na świat.

Pewnego słonecznego poranka Kasia spacerowała brzegiem stawu. Nagle pod łapką coś zaszeleściło – leżało tam piękne, tęczowe piórko. Błyszczało w słońcu wszystkimi kolorami: czerwonym, niebieskim, zielonym i żółtym.

„Czyje to piórko?” – zapytała Kasia. Pobiegła do rodziny kaczek, ale nikt nie nosił takich barw. „Może należało do ważki?” – pomyślała i podreptała w stronę łąki.

Na łące spotkała pszczółkę Zosię. „Zosiu, czy zgubiłaś tęczowe piórko?” – spytała. Pszczółka pokręciła główką. „Nie, ja mam malutkie skrzydełka. Ale widziałam, że przelatywał tędy bocian.”

Kasia podziękowała i poszła szukać bociana. Znalazła go na łące przy kamieniu. Bocian był smutny. „To moje piórko” – powiedział cicho. „Wkrótce odlatuję do ciepłych krajów. Chciałem zostawić przyjacielowi pamiątkę.”

„Ale ja nie chcę, żebyś odlatywał!” – zawołała Kasia. Bocian uśmiechnął się łagodnie. „Przyjaźń nie kończy się wraz z odlotem. Gdy wrócę na wiosnę, znów będziemy razem.”

Kasia schowała piórko do swojego gniazdka. Od tej pory, gdy patrzyła na tęczowe piórko, myślała o bocianie i ich wspólnych chwilach. Wiedziała, że gdzieś daleko bocian też o niej pamięta.

Tego wieczoru kaczuszka Kasia ułożyła się wygodnie w swoim gniazdku. Nad stawem zapadła cisza, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, bocianie” – szepnęła Kasia i zasnęła spokojnie, śniąc o tęczowych przygodach.