Mały zajączek i tajemniczy dar

— Bajka do czytania —

W miękkim gnieździe na skraju łąki mieszkał Białasek, mały zajączek o śnieżnobiałym futerku. Każdego wieczoru jego mama czytała mu bajki, a on zasypiał przy dźwiękach polnych świerszczy. Dziś jednak Białasek nie mógł zasnąć, bo gdzieś w oddali zobaczył migoczące światełka.

— Mamo, co to za światła? — zapytał, przecierając oczka. Mama zajączka uśmiechnęła się tajemniczo. — To gwiazdy, maleńki. Każda z nich ma swoją historię. A jedna jest wyjątkowa, bo prowadzi do miejsca, gdzie spełniają się marzenia.

Białasek nie mógł przestać myśleć o tej gwieździe. Następnego dnia postanowił wyruszyć w małą podróż. Zabrawszy ze sobą marchewkę i listek babki, ruszył przed siebie. Po drodze spotkał starą żabę. — Gdzie idziesz, maluchu? — zapytała. — Do gwiazdy, która spełnia marzenia! — powiedział Białasek.

Żaba zachichotała. — Ależ dziecko, gwiazda nie jest daleko. Ona świeci nad twoim sercem. Jeśli chcesz, podaruję ci kroplę rosy — to dobry początek przygody. Białasek wziął kroplę i schował do kieszonki.

Szedł dalej i spotkał myszkę polną, która płakała, bo zgubiła ziarenko. — Nie martw się — powiedział Białasek i dał jej swoją marchewkę. Myszka uśmiechnęła się i podarowała mu małe piórko: — To na szczęście.

W końcu Białasek dotarł na polankę, gdzie nie było żadnej gwiazdy, tylko cisza i zapach mokrej trawy. Usiadł zmęczony, ale czuł się dziwnie radosny. Wtedy przypomniał sobie słowa żaby: gwiazda jest w sercu, a dar to nie rzeczy, ale dobro, które dajemy innym.

Białasek wrócił do gniazda i przytulił się do mamy. — Mamo, znalazłem gwiazdę. Ona jest tutaj — powiedział, kładąc łapkę na sercu. Mama pogłaskała go i zaśpiewała kołysankę. Świerszcze zagrały cichutko, a księżyc otulił łąkę srebrem.

I tak mały zajączek zasnął, śniąc o ciepłym blasku, który nosi się w sobie. A gwiazdy nadal migotały nad gniazdem, strzegąc jego snu do samego rana.