Bajka o jelonku Groszku

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie mieszkał mały jelonek o imieniu Groszek. Miał miękką, brązową sierść i duże, błyszczące oczy. Każdego ranka budził się z promykami słońca wpadającymi między drzewa.

Pewnego dnia Groszek zobaczył wiewiórkę z rudym ogonem i małpkę w kropki. „Ojej, one mają takie ładne wzorki, a ja jestem tylko jednolicie brązowy” – pomyślał smutno.

Postanowił zapytać sowę, która mieszkała na starej sośnie. Sowa mruknęła: „A co ci po kropkach? Ty masz coś lepszego – lekkie kopyta, którymi galopujesz jak wiatr!” Groszek zdziwił się, bo nigdy nie myślał o kopytach.

Pobiegł do strumienia i popatrzył w wodę. Nie miał plamek, ale jego nogi były zgrabne, a uszy nastawione ciekawie na każdy dźwięk. „Chyba faktycznie jestem wyjątkowy” – szepnął do siebie.

Pod wieczór zobaczył małego zajączka, który płakał, bo nie umiał skakać wysoko. Groszek zapytał: „Czego się smucisz? Ty masz długie uszy, którymi świetnie słyszysz, a do skakania wystarczy ci trochę ćwiczeń.” Zajączek otarł łzy i uśmiechnął się.

Groszek zrozumiał, że wszystkie zwierzęta mają coś wyjątkowego. On też – swoją odwagę i dobre serce. Gdy słońce zachodziło, przytulił się do mamy i powiedział: „Jestem szczęśliwy, że jestem sobą.”

Noc okryła las aksamitną ciszą. Groszek położył się na miękkim mchu, a nad nim rozbłysły pierwsze gwiazdy. Mama jelonka lizała go po czole i nuciła: „Gdy gwiazdy lśnią, śpij słodko, mój mały…”

Groszek zamknął oczy i z każdą gwiazdą odpływał coraz dalej, aż w końcu zapadł w spokojny sen. W lesie zapanowała cisza, tylko czasem szumiał wiatr. Dobranoc, Groszku. Dobranoc, wszystkie zwierzęta.