Bajka o chrabąszczu, który polubił czekanie

— Bajka do czytania —

Mały Chrabąszcz obudził się w swoim domku pod listkiem. Słońce grzało, a na łące pachniało kwiatami. Chrabąszcz chciał już latać jak inne chrząszcze, ale jego skrzydełka były jeszcze malutkie.

Próbował rozłożyć skrzydła, ale one tylko lekko drżały. – Nie martw się – szepnął wietrzyk. – Przyjdzie twój czas. Lecz Chrabąszcz był niecierpliwy i zaczął biegać w kółko, podskakując na wszystkie strony.

Nagle zobaczył Biedronkę, która siedziała na rumianku. Miała śliczne, czerwone skrzydełka w czarne kropki. – Dlaczego tak biegasz? – zapytała. – Bo chcę latać, a nie umiem – odpowiedział Chrabąszcz ze smutkiem.

Biedronka uśmiechnęła się. – Kiedy byłam mała, też tak biegałam. Aż pewnego dnia skrzydełka zrobiły się silniejsze. Spróbuj delikatnie machać, nie za mocno. Chrabąszcz posłuchał i poczuł, jak skrzydła unoszą go odrobinę.

Z każdym machnięciem czuł się lżejszy. W końcu oderwał się od ziemi i wzleciał wysoko. – Udało się! – zawołał radośnie. Leciał nad łąką, a Biedronka leciała obok. Nagle zobaczył, że słońce zaczyna zachodzić.

– Pora wracać do domu – powiedziała Biedronka. Chrabąszcz zgodził się, bo był już zmęczony. Usiadł na swoim listku i popatrzył na niebo. Gwiazdy powoli zapalały się jedna po drugiej.

Westchnął z zadowoleniem. – Dziękuję, Biedronko – szepnął. – Dziękuję, że pomogłaś mi być cierpliwym. Zamknął oczy, a dookoła zrobiło się cicho i spokojnie.

Księżyc świecił nad łąką, a mały Chrabąszcz zasnął w swojej zielonej kołysce, marząc o jutrzejszym locie. Dobranoc, Chrabąszczu. Dobranoc, kochanie.