Bajka o jaszczurce, która szukała słońca

— Bajka do czytania —

Mała jaszczurka Zuzia mieszkała w szczelinie starego muru. Każdego ranka wygrzewała się na kamieniu, ale dzisiaj słońce schowało się za chmurami.

Zuzia westchnęła: – Gdzie jest słońce? Muszę je znaleźć! I wyruszyła w drogę. Po drodze spotkała mrówkę niosącą igiełkę. – Mrówko, wiesz, gdzie jest słońce? – zapytała. Mrówka wzruszyła ramionami: – Ja szukam tylko okruszków, ale słyszałam, że słońce lubi wysokie miejsca.

Zuzia wspięła się na pagórek. Zobaczyła stamtąd łąkę i mały strumyk. Ale słońca nadal nie było. Usiadła na ciepłym kamieniu i pomyślała: – Może słońce schowało się w norce? – I zajrzała pod korzeń dębu.

Tam spotkała ślimaka, który powoli pełzł po mchu. – Ślimaku, widziałeś słońce? – spytała. Ślimak uśmiechnął się: – Słońce jest wszędzie, ale najbardziej grzeje, gdy jesteś w domu. Ja zawsze wracam do swojej skorupki, gdy robi się chłodno.

Zuzia poczuła, że jej ogonek zrobił się zimny. – Chyba już pora wracać – szepnęła. I pobiegła z powrotem do swojego muru. Kiedy wślizgnęła się do szczeliny, poczuła przyjemne ciepło. To mama jaszczurka przytuliła ją i ogrzała swoim ciałem.

– Mamo, szukałam słońca, ale nie mogłam go znaleźć – powiedziała Zuzia. Mama pogłaskała ją po łebku: – Słońce jest w naszych sercach, kiedy jesteśmy razem. A teraz zamknij oczka, bo gwiazdy już świecą.

Zuzia przytuliła się do mamy i poczuła, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele. Jej powieki zrobiły się ciężkie. – Dobranoc, mamo – wyszeptała. – Dobranoc, słoneczko – odpowiedziała mama.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Wiatr ucichł, a mała jaszczurka zasnęła spokojnie, wiedząc, że największe słońce jest tuż obok.