Bajka o Krecie i Kurze Złotopiórce

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku mieszkał Krecik. Codziennie rano wyglądał ze swojej norki i rozglądał się za kimś, z kim mógłby się pobawić. Ale w ogródku było cicho i pusto. Aż pewnego dnia usłyszał gdakanie.

Krecik wygramolił się na ścieżkę i zobaczył Rudą Kurę. Stała na środku podwórka i grzebała łapką w ziemi. Miała złote piórka na ogonie i czerwony grzebień. „Dzień dobry!” – powiedział Krecik. „Dzień dobry, maluchu” – odpowiedziała Kura. „Szukasz czegoś?”

„Szukam przyjaciela do zabawy” – odpowiedział Krecik i westchnął. „Nikt nie chce się ze mną bawić, bo jestem mały i bury.” „Ach, to smutne” – powiedziała Kura i podrapała się po grzebieniu. „Ale może ja chcę się z tobą bawić. Lubię kopać dołki i znajdować smaczne ziarenka.”

Krecik ucieszył się. Pobiegł do Kury i razem zaczęli kopać w miękkiej ziemi. Kura wskazywała miejsca, gdzie ziemia była ciepła. Krecik kopał szybko i głęboko. Nagle jego łapka natknęła się na coś twardego. „Co to?” – zdziwił się. Wyciągnął małe, złote jajko.

„Ojej, jakie piękne!” – zawołała Kura. „To magiczne jajko! Mówi się, że spełnia jedno życzenie. Ale tylko wtedy, gdy dasz je komuś innemu.” Krecik spojrzał na jajko i pomyślał. Chciał mieć przyjaciela, ale właśnie go znalazł.

Krecik wręczył jajko Kurze. „Chcę, żebyś ty miała je” – powiedział. Kura uśmiechnęła się. Jajko zaczęło świecić na złoto. „Dziękuję, Kreciku! Spełnię twoje życzenie” – powiedziała. Chwilę później z jajka wyskoczyło małe, puszyste kurczątko.

Od tamtego dnia Krecik, Kura i małe kurczątko bawili się razem w ogródku. Krecik już nie był sam. Nauczył się, że przyjaźń to nie to, co masz, ale komu dajesz. A kurczątko rosło i codziennie gdakało wesoło, gdy tylko wstawało słońce.

Wieczorem, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Krecik wrócił do swojej norki. Kura przytuliła kurczątko skrzydłem, a wszystkie zwierzęta zasnęły spokojnie. Cisza otuliła ogródek, a gwiazdy świeciły jak małe złote jajka. Dobranoc, Kreciku. Dobranoc, małe kurczątko.