Bajka o Homarze Hugo

— Bajka do czytania —

W głębokim, błękitnym oceanie, wśród kolorowych koralowców i tańczących meduz, mieszkał mały homar o imieniu Hugo. Miał on dwie ogromne, czerwone szczypce, które wyglądały bardzo groźnie. Inne morskie stworzenia bały się go i nie chciały się z nim bawić. Hugo czuł się bardzo samotny.

Każdego ranka Hugo wychodził ze swojej groty i patrzył, jak rybki, kraby i ślimaki bawią się wesoło. Nikt go nie wołał. "Moje szczypce są za duże i straszne" - myślał Hugo ze smutkiem.

Pewnego dnia, gdy pływał wśród wodorostów, usłyszał cichy płacz. To mała, srebrna rybka o imieniu Lila zaplątała się w starą sieć rybacką. Sieć była bardzo mocna, a Lila nie mogła się wydostać. Krzyczała: "Pomocy! Pomocy! Ktoś, pomóżcie!"

Hugo natychmiast podpłynął bliżej. Lila przestraszyła się na widok jego wielkich szczypiec. "Nie bój się!" - powiedział Hugo łagodnie. "Chcę ci pomóc". Ostrożnie, żeby nie zranić rybki, przeciął sieć swoimi ostrymi szczypcami. Lila była wolna!

Lila była bardzo wdzięczna. "Dziękuję, Hugo! Twoje szczypce są wspaniałe! Jesteś odważny i bardzo miły" - powiedziała. Inne stworzenia, które widziały to z ukrycia, podpłynęły bliżej. "Przepraszamy, Hugo, myśleliśmy, że jesteś groźny" - powiedział krab. "Czy chcesz się z nami bawić?" - zapytała meduza.

Hugo uśmiechnął się od ucha do ucha. Od tego dnia miał wielu przyjaciół. Bawili się w chowanego wśród wodorostów, ścigali z delfinami i zbierali muszelki. Hugo nauczył się, że nie liczy się to, jak wyglądasz, ale to, co masz w sercu.

Kiedy słońce powoli chowało się za horyzontem, a na niebie zaczęły migotać pierwsze gwiazdy, Hugo wrócił do swojej przytulnej groty. Położył się na miękkim, złotym piasku, zamknął oczy i słuchał szumu fal. "Dobranoc, Hugo" - szepnęły gwiazdy. I Hugo zasnął spokojnym, głębokim snem.