Heidi i złote jabłko

— Bajka do czytania —

W małej, górskiej chatce u podnóża Tatr mieszkała dziewczynka o imieniu Heidi. Jej okrągłe, niebieskie oczy były pełne ciekawości, a kasztanowe włosy zawsze rozwiewał górski wiatr. Każdego ranka witała się ze słońcem i biegała po łąkach pełnych kwiatów, a wieczorami słuchała szumu potoku i bajek opowiadanych przez dziadka.

Pewnego dnia, gdy Heidi wspinała się na stromą polanę, zobaczyła coś błyszczącego w trawie. Podbiegła i odkryła złote jabłko – gładkie jak szkło i mieniące się w słońcu. Gdy dotknęła go palcem, usłyszała cichy szept: „Kto mnie znajdzie, jeden raz spełnię jego życzenie. Ale uważaj, jabłko można użyć tylko raz.”

Heidi westchnęła z zachwytu. Pomyślała o wszystkim, czego mogłaby sobie życzyć: o nowej sukience, o słodkich piernikach, a nawet o tym, żeby lato trwało cały rok. Schowała jabłko do kieszeni i pobiegła do domu, nie mogąc się doczekać, by wymyślić najlepsze życzenie.

Po drodze spotkała małą wiewiórkę, która smutno siedziała na kamieniu. „Co się stało?” – zapytała Heidi. „Straciłam swój domek w dziupli – powiedziała wiewiórka. – Wiatr zerwał gałąź i teraz nie mam gdzie spać.” Heidi poczuła wielką litość. Wyjęła złote jabłko i szepnęła: „Chciałabym, żeby wiewiórka miała nowy, ciepły domek.” W tej samej chwili na pobliskim drzewie wyrósł mały, przytulny domek z mchu i liści. Wiewiórka uśmiechnęła się i wskoczyła do środka.

Heidi była szczęśliwa, ale zaraz zmartwiła się – jabłko już nie działało. Została bez żadnego życzenia dla siebie. „I tak dobrze zrobiłam” – pomyślała i poszła dalej. Nagle usłyszała płacz. To mały Jasio, sąsiad z doliny, trzymał za róg swoją chorą kozę. „Koza nie chce jeść i jest słaba” – powiedział ze łzami w oczach. Heidi westchnęła: „Mogłabym pomóc, gdybym miała jeszcze jedno życzenie…” Ale wtedy przypomniała sobie, że pomaganie innym samo w sobie jest jak spełnione życzenie.

Heidi pogłaskała kozę i zaczęła śpiewać jej kołysankę. Dołączyła do nich wiewiórka, a potem przyleciał ptaszek ze złamanym skrzydłem. Heidi delikatnie obwiązała mu skrzydło trawą i zaśpiewała jeszcze głośniej. Koza powoli podniosła głowę i zaczęła skubać trawę. Jasio uśmiechnął się przez łzy. Wieczorem wszystkie zwierzęta i Jasio czuli się lepiej, a Heidi wiedziała, że to dzięki jej opiece, a nie magii.

Kiedy słońce zachodziło, Heidi usiadła na łące i patrzyła na złociste niebo. Nagle u jej stóp pojawiło się drugie złote jabłko – mniejsze i delikatniej lśniące. Szept powiedział: „Dostałaś je za to, że użyłaś pierwszego z dobrocią.” Heidi podniosła jabłko i tym razem nie pomyślała o sobie. Szepnęła: „Życzę, żeby wszystkie dzieci w górach miały ciepły kąt i pełny brzuszek.” Jabłko zamigotało i zniknęło, a z daleka dobiegł dźwięk radosnych śmiechów z doliny.

Tej nocy Heidi leżała w swoim łóżku, a przez okno wpadały gwiazdy. Dziadek pogłaskał ją po głowie i powiedział: „Największa magia tkwi w dobrym sercu.” Heidi uśmiechnęła się, zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc w oddali cichy szum górskiego potoku i śpiew świerszczy.