Pola Dynia i Przyjazne Halloween

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej wiosce Dyniowo mieszkała najmniejsza dynia w całej okolicy – Pola. Była taka malutka, że zmieściłaby się w dłoni taty. Podczas gdy inne dynie rosły duże i pomarańczowe, Pola została malutka i bladożółta. Zbliżało się Halloween, a wszystkie dynie przygotowywały się do bycia strasznymi. Tylko Pola nie wiedziała, jak być straszną.

Pola spojrzała na swoje odbicie w kałuży. „Jestem za mała, żeby kogokolwiek przestraszyć” – westchnęła. Wtedy podleciał do niej duszek Leon, który unosił się lekko nad ziemią. „Nie martw się, Polu” – powiedział cicho. „Halloween to nie tylko straszenie. To także święto uśmiechów i słodkości.” Pola zmarszczyła brwi, ale uśmiechnęła się na myśl o słodkościach.

Leon zaprowadził Polę na polanę, gdzie inne duszki i nietoperze zbierały się na wspólną zabawę. „Zobacz” – szepnął Leon. „Możesz być kim chcesz. Możesz rozdawać cukierki albo opowiadać śmieszne historyjki.” Pola poczuła się odważniejsza. Postanowiła, że zamiast straszyć, będzie częstować wszystkich małymi, dyniowymi ciasteczkami, które upiekła jej mama.

Gdy zapadł zmrok, Pola ustawiła się na ścieżce. Dzieci w maskach i kostiumach przechodziły obok. Kiedy ktoś podszedł, Pola zamiast krzyczeć, powiedziała: „Cukierek albo uśmiech!” i wręczała ciasteczko. Dzieci były zaskoczone, ale śmiały się i dziękowały. Nawet starsza pani, która bała się dyni, dostała ciasteczko i przestała się bać.

Nagle pojawił się wielki, pomarańczowy dyniowy olbrzym – Straszny Borys. Wszystkie dynie drżały ze strachu. Borys szedł w stronę Poli, ale kiedy zobaczył jej małe ciasteczka i uśmiech, zatrzymał się. „Co ty robisz?” – zapytał zdziwiony. „Uczę się, że Halloween może być miłe” – odpowiedziała Pola. Borys pomyślał chwilę, a potem poprosił o ciasteczko. I tak oto nawet najstraszniejsza dynia stała się przyjacielem.

Wieczór minął radośnie. Pola zrozumiała, że nie trzeba być wielkim ani strasznym, żeby być ważnym. Wystarczy być dobrym i dzielić się tym, co się ma. Kiedy wszystkie dzieci poszły spać, Pola wróciła do swojego dyniowego domku. Leon krążył wokół, mrugając gwiazdami. „Dobranoc, Polu” – szepnął. „Jutro też będziesz świecić, ale dziś czas na sen.”

Pola położyła się na miękkim liściu, a nad nią zapłonęła mała świeczka. Ziewnęła i zamknęła oczy. W oddali słychać było ciche: „Dziękuję, Polu” od duchów i nietoperzy. Księżyc świecił srebrzyście, a gwiazdy układały się w uśmiech. W Dyniowie zapanowała cisza i spokój. Pola śniła o ciasteczkach i przyjaciołach – bo najlepsze Halloween to takie, które kończy się miłym snem.