Gdzie jest moja gwiazdeczka?

— Bajka do czytania —

Mały Tymek co wieczór siadał przy oknie i patrzył w niebo. Lubił liczyć gwiazdki, a najbardziej jedną – malutką, srebrną, która zawsze migotała na środku nieba. Dziś jednak było inaczej.

– Mamo, gdzie jest moja gwiazdeczka? – zapytał Tymek, marszcząc nosek. Niebo było ciemne, a chmury zasłaniały wszystko. – Ktoś ją zgasił? – dodał z niepokojem.

Mama usiadła obok i pogłaskała go po głowie. – Gwiazdy nie gasną, synku. One tylko chowają się za chmurami. Pomyśl: czy kiedy zamykasz oczy, przestajesz istnieć? – zapytała z uśmiechem. Tymek pokręcił głową.

– A czy księżyc znika, gdy go nie widzisz? – Mama wskazała na blady sierp za firanką. – On zawsze tam jest, podobnie jak twoja gwiazdeczka. Po prostu potrzebuje chwili, by znów pojawić się na czystym niebie.

Tymek westchnął, ale jego oczka zrobiły się mniejsze. – A jeśli chmury są bardzo grube? – szepnął. – Nawet wtedy – odpowiedziała mama – gwiazdy świecą nad nimi, gdzieś wysoko. One czekają, aż będziesz gotów je zobaczyć.

Chłopiec zamyślił się. – To znaczy, że moja gwiazdeczka jest… cały czas? – zapytał już prawie sennie. – Cały czas – potwierdziła mama. – I nigdy cię nie opuszcza. Tak jak ja.

Tymek przytulił się do mamy i spojrzał w okno. Chmury powoli odpływały, a między nimi pojawiła się jasna iskierka. – Jest – wyszeptał z uśmiechem. – Mówiłam – szepnęła mama i otuliła go kołderką. – Dobranoc, mój mały odkrywco.

Gwiazda świeciła cichutko nad domem, a Tymek zamknął oczy. Wiedział już, że nawet gdy nie widać gwiazd, one są. I to był najpiękniejszy sekret nieba.