Gwiazdka Tuptusia

— Bajka do czytania —

Każdego wieczoru mały zajączek Tuptuś siadał przy oknie swojego domku na łące i patrzył w niebo. Lubił patrzeć na gwiazdy – świeciły cichutko i migotały jak maleńkie światełka.

Pewnej nocy jedna gwiazdka zamrugała do niego wyraźniej niż inne. – Cześć! – szepnął Tuptuś i pomachał łapką. Gwiazdka zamrugała jeszcze raz, jakby się uśmiechała.

– Jesteś moją gwiazdką? – zapytał zajączek. Gwiazdka nie odpowiedziała, ale zrobiła się większa i jaśniejsza. Tuptuś poczuł, że jest mu ciepło i przyjemnie.

Gwiazdka zaczęła tańczyć po niebie – podskakiwała, kręciła się i robiła małe kółka. Tuptuś klaskał w łapki i śmiał się cichutko, żeby nie obudzić mamy.

Nagle gwiazdka zrobiła krok w dół, bliżej okna. Tuptuś wyciągnął łapkę i prawie jej dotknął. – Jesteś miękka? – spytał. Gwiazdka zamrugała: tak, tak.

– A czy zawsze będziesz świecić? – zapytał zajączek. Gwiazdka zamrugała najjaśniej jak umiała: tak, zawsze, nawet gdy nie widzisz, jestem na górze i patrzę.

Tuptuś ziewnął szeroko. – Muszę iść spać – powiedział. – Ale jutro znów na ciebie popatrzę. Gwiazdka zamrugała na pożegnanie i wróciła na swoje miejsce wśród innych gwiazd.

Mama zajączka otuliła go kocykiem i pogłaskała po główce. – Śpij, Tuptusiu – wyszeptała. – Gwiazdki czuwają nad tobą. A Tuptuś zamknął oczy i uśmiechnął się do swoich myśli.