Bajka o grzybach, które uczyły cierpliwości

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał mały jeżyk o imieniu Franek. Franek miał kolce jak igiełki i nos różowy jak malinka, ale przede wszystkim miał wielkie serce i jeszcze większą ciekawość świata.

Pewnego dnia Franek wybrał się na spacer, bo usłyszał, że w lesie pojawiły się grzyby. „Muszę je zobaczyć!” – pomyślał i pobiegł w stronę polany, gdzie zawsze rosły borowiki. Po drodze spotkał wiewiórkę Zosię, która skakała z gałęzi na gałąź. „Zosiu, wiesz, gdzie są grzyby?” – zapytał. „Tam, pod starym dębem!” – zawołała wiewiórka i pomknęła dalej.

Franek dotarł pod dąb, ale zobaczył tylko małe, białe kuleczki wystające spod mchu. „To dopiero początek” – powiedział cichutko muchomor, który stał opodal. „Grzyby potrzebują czasu, by urosnąć. Nie można ich zrywać, gdy są małe. Trzeba poczekać, aż dojrzeją.” Franek westchnął, ale postanowił posłuchać rady mądrego muchomora.

Każdego dnia Franek wracał pod dąb. Najpierw grzybki były wielkości jego łapki, potem wielkości orzecha, a w końcu – po kilku dniach – urosły na dobre. Były piękne: brązowe kapelusze, białe nóżki, a pod spodem delikatna gąbka. Franek aż podskoczył z radości.

„Teraz możesz je zerwać” – powiedział muchomor. „Ale pamiętaj, żeby zrywać je delikatnie, by nie uszkodzić grzybni. Dzięki temu w przyszłym roku też wyrosną nowe.” Franek ostrożnie ujął jednego borowika, drugiego, trzeciego… i włożył je do koszyka.

W drodze do domu spotkał mamę, która czekała na niego z uśmiechem. „Franku, jakie piękne grzyby! Aż trzy!” – pochwaliła. „Nauczyłem się, że trzeba być cierpliwym i szanować las” – odpowiedział Franek. Mama pogłaskała go po kolcach i powiedziała: „To bardzo mądra lekcja.”

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Franek leżał w swoim łóżku z listków i mchu. Myślał o grzybach, które czekały, aż urosną, i o tym, jak dobrze jest umieć czekać. Przez okno wpadało miękkie światło księżyca, a w oddali słychać było szum lasu.

„Dobranoc, lesie” – wyszeptał Franek. „Dobranoc, grzybki.” I zamknął oczy, czując, jak spokój otula go jak ciepły kocyk. A w lesie wszystko zasypiało – jedno westchnienie, jedna gwiazda, jedna dobra noc.