Gołąb Gołuś i jego ciche gruchanie

— Bajka do czytania —

Mały gołąb Gołuś mieszkał w starym parku. Miał piękne, szare piórka i lubił gruchać cichutko, gdy tylko wstawało słoneczko.

Pewnego ranka Gołuś usłyszał głośne trzepotanie skrzydeł. To wiewiórka Kitka biegała po gałęziach, krzycząc: „Ojej, zgubiłam moje ulubione orzechy!”. Była bardzo zdenerwowana.

Gołuś przysiadł obok i zaczął cichutko gruchać: „gru, gru, gru”. Dźwięk był delikatny jak wietrzyk. Kitka zwolniła i spojrzała na gołębia. „Dlaczego gruchasz?” – zapytała. „Bo lubię, gdy jest spokojnie” – odpowiedział Gołuś.

Wiewiórka westchnęła i usiadła. „Też chciałabym być spokojna…”. Posłuchała jeszcze chwilę gruchania, a potem uśmiechnęła się. „Znalazłam orzech! Leżał pod liściem!” – zawołała radośnie.

Po południu do parku przybiegły zające. Tupały nóżkami i trącały się noskami. „Jest za głośno! Nie możemy znaleźć drogi do domu!” – narzekały. Gołuś znów zaczął gruchać swoje „gru, gru”. Zające przystanęły, nadstawiły uszy i po chwili też się uspokoiły.

Wkrótce w parku zebrały się inne zwierzęta: małe ptaki, jeżyk, a nawet stara żaba. Wszyscy słuchali gruchania Gołusia. Dźwięk niósł się po drzewach i sprawiał, że każdy czuł się bezpiecznie.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmurami, zwierzęta powiedziały: „Dziękujemy, Gołusiu. Twój spokojny głos pomógł nam znaleźć ciszę”. Gołuś uśmiechnął się i odleciał na swoją gałąź.

Wieczorem patrzył na gwiazdy. Każda migotała jak maleńkie gruchanie. Przymknął oczy – było mu ciepło i dobrze. „Dobranoc, parku” – szepnął i zasnął słodko, cichutko gruchając we śnie.