Wilczek Rysio i tajemnica ciszy

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie drzewa sięgają nieba, mieszkał mały wilczek o imieniu Rysio. Miał miękkie, szare futerko i wielkie, ciekawskie oczy. Bardzo lubił biegać i skakać, ale najbardziej ze wszystkich rzeczy na świecie – lubił wyć.

Każdego wieczoru Rysio siadał na pagórku i wył z całych sił: „Auuuuu!”. Jego wycie było głośne i donośne. Leśne zwierzęta zatykały uszy. Sowa Hania powiedziała: „Rysiu, twoje wycie jest ładne, ale takie głośne, że nie słychać gwiazd”.

Rysio zdziwił się: „Gwiazdy? One nie mówią!”. Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „One śpiewają – ale tylko w ciszy. Chcesz posłuchać?”. Wilczek nie rozumiał, ale skinął głową. Sowa poradziła mu: „Dziś wieczorem spróbuj nic nie mówić i nic nie wyć. Usiądź cicho i patrz w niebo”.

Rysio postanowił spróbować. Kiedy zapadł zmrok, usiadł na miękkim mchu i zamknął pyszczek. Z początku było mu trudno – chciało mu się wyć, skakać, machać ogonem. Ale przypomniał sobie słowa sowy i wziął głęboki oddech.

I wtedy… usłyszał coś cudownego. To nie były słowa, ale delikatne nuty – jakby maleńkie dzwoneczki grały w górze. Spojrzał w niebo i zobaczył, że gwiazdy migoczą w rytmie tej melodii. Było tak pięknie, że Rysiowi zrobiło się ciepło w sercu.

Nagle obok niego pojawił się zajączek Kicuś. „Cześć, Rysiu – szepnął. – Co ty tu robisz?”. Rysio odszepnął: „Słucham gwiazd”. Kicuś usiadł obok i też zaczął słuchać. Potem dołączył jeżyk Kolczatek. Wszyscy siedzieli w ciszy i patrzyli w niebo.

Tej nocy Rysio nie wył ani razu. Ale czuł się szczęśliwszy niż kiedykolwiek. Zrozumiał, że czasem najlepszą zabawą jest po prostu bycie razem w spokoju. Kiedy księżyc wszedł wysoko, zwierzęta ziewnęły i rozeszły się do swoich norek.

Rysio wrócił do swojej jaskini, położył się na miękkim posłaniu z liści i popatrzył przez otwór na niebo. Gwiazdy wciąż nuciły swoją piosenkę. Wilczek zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, gwiazdy…”. I zasnął spokojnie, otulony ciszą i przyjaźnią.