Bajka o Franklinie i Leśnej Latarni

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a strumyk nucił wesołe piosenki, mieszkał mały lis o imieniu Franklin. Franklin miał miękkie, rudobrązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły z ciekawością na świat.

Franklin uwielbiał zbierać rzeczy. Każdego dnia znajdował w lesie coś nowego: błyszczący kamyk, piórko sójki, czy suchy listek w kształcie serca. Jego największym skarbem była jednak mała, szklana latarenka, którą znalazł pod starym dębem. Latarenka mieniła się w słońcie wszystkimi kolorami tęczy, a Franklin nosił ją wszędzie, gdzie tylko szedł.

Pewnego popołudnia, Franklin spotkał swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Zosię. Zosia była smutna, bo jej domek w dziupli starego dębu był ciemny i ponury. „Gdyby tylko miałam trochę światła” – westchnęła. Franklin spojrzał na swoją latarenkę i pomyślał, że mógłby ją pożyczyć Zosi, żeby jej domek stał się radosny.

Zawahał się jednak. Latarenka była jego najukochańszym skarbem. Bał się, że jeśli ją komuś da, już nigdy nie będzie taka sama. Ale widząc smutne oczy Zosi, postanowił odważnie: „Weź ją, Zosiu. Niech twój domek będzie jasny i ciepły” – powiedział, podając jej latarenkę.

Zosia ucieszyła się ogromnie. Zaniosła latarenkę do swojej dziupli, a ta rozświetliła ją miękkim, złotym blaskiem. Wiewiórka tańczyła w świetle, a jej futerko lśniło radością. Franklin patrzył na to z daleka i czuł, jak w jego sercu rozkwita coś ciepłego – większego niż radość z posiadania latarenki.

Od tego dnia Franklin często pożyczał swoje rzeczy innym. Raz dał kamyk jeżowi do zabawy, innym razem piórko ptaszkowi do gniazda. I za każdym razem, gdy widział uśmiech przyjaciela, jego serce stawało się większe i jaśniejsze. Zrozumiał, że prawdziwym skarbem nie jest to, co się ma, ale to, czym można się podzielić.

Kiedy nadszedł wieczór, Franklin usiadł na swoim ulubionym kamieniu i patrzył, jak niebo powoli staje się granatowe, a na nim pojawiają się pierwsze gwiazdy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że jutro znów będzie mógł pomagać i dzielić się radością z innymi. Cicho westchnął, a jego ogon otulił go jak kocyk.

Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Las szeptał dobranoc, gwiazdy mrugały przyjaźnie, a Franklin zasnął spokojnie, marząc o tym, jak wspaniale jest mieć przyjaciół i jak pięknie jest się z nimi dzielić. Dobranoc, mały lisku. Dobranoc, lesie.