Franklin i tajemnica gwiazd

— Bajka do czytania —

Franklin był małym chłopcem, który uwielbiał zbierać błyszczące rzeczy. W swoim pokoju miał pudełko pełne kolorowych kamyków, srebrnych guzików i lśniących muszelek. Każdego wieczoru, przed snem, oglądał swoje skarby i uśmiechał się do nich.

Pewnej nocy, gdy Franklin patrzył przez okno, zobaczył, że na niebie spadła gwiazda. „Ojej, jaka piękna!” – szepnął. Gwiazda spadła gdzieś daleko, za lasem. Franklin bardzo chciał ją znaleźć i dodać do swojej kolekcji.

Następnego dnia, po śniadaniu, Franklin włożył buty i poszedł w stronę lasu. Szedł ścieżką między drzewami, aż dotarł na polanę. Tam, na mchu, leżała mała, srebrna gwiazda. Świeciła delikatnie, jakby czekała właśnie na niego.

Franklin podniósł gwiazdę i przyjrzał się jej z bliska. Była ciepła i migotała jak iskierka. „Będzie najpiękniejszym skarbem w moim pudełku” – pomyślał i schował ją do kieszeni. Wracając do domu, spotkał swoją przyjaciółkę Zosię, która płakała pod wielkim dębem.

„Co się stało?” – zapytał Franklin. „Zgubiłam swoją ulubioną bransoletkę od babci” – odpowiedziała Zosia. Franklinowi zrobiło się smutno. Wyjął z kieszeni gwiazdę i powiedział: „Mam coś, co może ci pomóc. Weź tę gwiazdę, a na pewno poczujesz się lepiej.”

Zosia wzięła gwiazdę i od razu jej oczy zajaśniały. „Dziękuję, Franklin! Jesteś prawdziwym przyjacielem!” – uściskała go. Franklin poczuł w sercu ciepło, jakiego nigdy wcześniej nie czuł. Było to o wiele przyjemniejsze niż patrzenie na skarby w pudełku.

Wieczorem, gdy Franklin kładł się spać, wyjrzał przez okno. Na niebie świeciło mnóstwo gwiazd. „Chyba nie muszę ich wszystkich zbierać” – pomyślał. „Najważniejsze, że mogę się nimi dzielić z innymi.” Uśmiechnął się i zamknął oczy, słysząc szum wiatru za oknem.

Noc była cicha i spokojna. Franklinowi śniło się, że wszystkie gwiazdy z nieba tańczą wokół niego, a każda z nich jest uśmiechem jego przyjaciół. I tak, z ciepłem w sercu, zasnął głęboko, wiedząc, że prawdziwe skarby są wokół nas, nie w pudełku.