Elf i Gwiezdny Pył

— Bajka do czytania —

W zaczarowanym lesie, gdzie poranne słońce przebijało się przez liście jak złote nici, mieszkał mały elf o imieniu Leo. Leo miał skrzydła mieniące się jak tęcza i uszy tak ostre, że słyszał szelest spadającej rosy. Pewnego dnia spotkał księżniczkę Lilię, która zgubiła się podczas zbierania poziomek.

Księżniczka Lilia nie bała się lasu – bała się tylko, że jej mama będzie martwić się o nią zbyt długo. Leo zaproponował, że zaprowadzi ją ścieżką do zamku, ale powiedział, że najpierw muszą zdobyć odrobinę gwiezdnego pyłu z najwyższej polany. „Po co nam pył?” spytała Lilia. „Abyś zawsze miała odwagę wracać tam, gdzie jesteś kochana” odparł elf z uśmiechem.

Szli w stronę polany, a Leo uczył Lilię słuchać szeptów lasu. „Zamknij oczy” powiedział. „Słyszysz? To drzewa opowiadają historie o dawnych rycerzach.” Lilia zamknęła oczy i rzeczywiście usłyszała szum starych dębów. Poczuła się odważniejsza. „Czy ty też przyjaźnisz się z rycerzami?” spytała. „Nie” zaśmiał się Leo. „Wolę przyjaźnić się z tymi, którzy mają dobre serce, jak ty.”

Gdy dotarli na polanę, słońce zachodziło, a niebo miało kolor miodu. Leo zerwał maleńkie, srebrne listki z nocnego krzewu i potrząsnął nimi. Z listków posypały się drobinki światła. „To gwiezdny pył” szepnął. „Weź go do ręki i pomyśl o czymś odważnym.” Lilia myślała o swoich rodzicach i o tym, jak chciałaby sprawić im radość. Pył zaczął świecić ciepłym blaskiem.

Wtedy zza krzaka wybiegł mały królik, który zaklinował łapkę w korzeniu. Lilia bez namysłu uklękła i delikatnie uwolniła zwierzątko. „Pomogłaś mu” zdziwił się Leo. „To było odważniejsze niż zdobywanie pyłu!” Lilia uśmiechnęła się i poczuła, jak serce rośnie jej w piersi. „Czyli odwaga to nie tylko magia?” spytała. „Owszem” odparł elf. „Magia tylko przypomina ci, że już masz ją w sobie.”

Razem wrócili do zamku, a strażnicy zdziwili się, widząc małego elfa u boku księżniczki. Król i królowa uściskali córkę, a Leo dostał kubek gorącej czekolady z borówkami. Lilia opowiedziała o gwiezdnym pyle i o tym, że odwaga to nie tylko błyskotki. Król pogłaskał ją po głowie. „Masz rację, córeczko. Prawdziwa odwaga to dobroć.”

Leo odleciał do swojego drzewa, a Lilia patrzyła przez okno na gwiazdy. Trzymała w dłoni mały woreczek z pyłem, ale wiedziała, że nie potrzebuje go, by być odważna. Wystarczyło, że pamiętała o przyjaźni i o tym, że strach mija, gdy myśli się o innych.

Księżniczka zasnęła z uśmiechem, a wiatr niósł przez las ciche słowa elfa: „Dobranoc, Lilio. Niech twoje sny będą pełne dobrych uczynków.” Gwiazdy mrugały przyjaźnie, a las szeptał kołysankę, otulając wszystkich spokojem.