Bajka o dziku, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

W lesie pełnym drzew mieszkał mały dzik o imieniu Dzikus. Miał błyszczące oczka i twardą szorstką sierść, ale był bardzo nieśmiały. Każdego dnia patrzył na inne zwierzęta bawiące się wesoło i marzył, żeby do nich dołączyć.

Dzikus podszedł do wiewiórek, ale gdy zobaczyły jego wielki ryjek, uciekły na drzewa. – Och, myślą, że jestem groźny – westchnął smutno. Potem spotkał zająca, ale ten natychmiast schował się w krzakach. – Dlaczego wszyscy się mnie boją? – zapłakał cichutko.

Szparki wypełnione łzami, Dzikus usiadł pod starym dębem. Nagle usłyszał cichy głos: – Czemu jesteś smutny? To była mała myszka Pola, która odważnie wyszła z norki. – Bo nikt nie chce się ze mną bawić – odpowiedział dzik.

– A ja się nie boję – powiedziała Pola. – Widzę, że masz miękkie uszy i ładny ryjek. Chcesz pobawić się w chowanego? Dzikus uśmiechnął się po raz pierwszy. – Naprawdę? – zapytał z nadzieją. I tak zaczęli się bawić.

Wkrótce kilka innych zwierząt wyjrzało z ukrycia. – Hej, Dzikus, pokażesz nam, jak ryjesz ziemię? – zawołał zajączek. Dzikus z dumą pokazał, jak kopie dołki. – Jesteś super! – krzyknęły wiewiórki. Okazało się, że jego siła i sposób rycia były przydatne.

Zwierzęta zrozumiały, że Dzikus wcale nie jest groźny – tylko inny. A bycie innym to nic złego. Każdy ma coś, co czyni go wyjątkowym. Dzikus znalazł mnóstwo przyjaciół i już nigdy nie czuł się samotny.

Pod wieczór wszystkie leśne stworzenia zebrały się na polanie. – Dziękuję, że chcieliście się ze mną bawić – powiedział Dzikus. – Jesteś fajny, bo jesteś sobą – odpowiedziała myszka Pola. I wszyscy zgodzili się, że różnorodność jest piękna.

Gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Dzikus położył się w swoim legowisku z liści. Patrzył w niebo i czuł ciepło w sercu. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął. – Dobranoc – odpowiedziały gwiazdy. I zasnął spokojnie, otulony ciszą nocy.