Bajka o Kasi i zaczarowanym kamyku

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała pięcioletnia Kasia. Miała niebieskie oczy i długie, kasztanowe włosy, które zawsze były potargane od zabawy. Kasia uwielbiała zbierać kamyki – okrągłe, błyszczące, gładkie i chropowate. Każdy chował do swojego pudełka po butach.

Pewnego dnia, gdy Kasia szukała w ogródku nowych skarbów, znalazła mały, błękitny kamyk. Był tak gładki, jakby ktoś go wygładzał przez sto lat. Kiedy podniosła go do słońca, kamyk zaczął delikatnie świecić na niebiesko. – Wow! – szepnęła Kasia. – To musi być zaczarowany kamyk!

Kasia pobiegła do mamy i pokazała jej znalezisko. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Piękny! A wiesz, co mówią o zaczarowanych kamykach? Podobno spełniają jedno życzenie, ale tylko wtedy, gdy zrobisz z nich coś dobrego dla kogoś innego. Kasia zastanowiła się: – Dla kogo chciałabym zrobić coś dobrego?

Przypomniała sobie o sąsiadce, pani Zosi, która miała chore kolano i nie mogła podlewać kwiatków. Kasia pobiegła do niej z konewką. – Pani Zosiu, czy mogę podlać pani bratki? – zapytała. Pani Zosia uśmiechnęła się szeroko. – Och, Kasiu, jaka ty jesteś dobra! To byłoby cudownie!

Kasia podlewała kwiatki, a błękitny kamyk w jej kieszeni zrobił się ciepły i zaczął świecić mocniej. Kiedy skończyła, kamyk przestał świecić, ale Kasia czuła w sercu taką radość, jakby dostała sto prezentów. – Mamo, chyba kamyk już spełnił życzenie – powiedziała wieczorem. – Ale jakie? – zapytała mama. – Nie wiem – wzruszyła ramionami Kasia. – Ale czuję się szczęśliwa.

Następnego dnia Kasia znowu wzięła kamyk do kieszeni. W przedszkolu zobaczyła, że jej kolega Michałek smutno siedzi w kąciku. – Co ci jest? – zapytała. – Zgubiłem swoją ulubioną kredkę – odpowiedział Michałek. Kasia wyjęła z piórnika swoją najładniejszą, różową kredkę i podała mu. – Proszę, możesz wziąć moją. Michałek uśmiechnął się od ucha do ucha. Kamyk w kieszeni Kasi znowu zrobił się ciepły.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Kasia trzymała kamyk w dłoni. – Mamo, czy kamyk naprawdę jest zaczarowany? – zapytała. Mama przytuliła ją i szepnęła: – A jak myślisz? Kasia zamknęła oczy i powiedziała cichutko: – Chyba tak. Bo za każdym razem, gdy komuś pomagam, robi mi się ciepło w sercu. I to chyba jest prawdziwa magia.

Kasia uśmiechnęła się, schowała kamyk pod poduszkę i wtuliła w poduszkę. Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc rzucał srebrne światło na jej pokój. – Dobranoc, kamyku – szepnęła. – Dobranoc, mamo. I zasnęła spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów będzie mogła komuś pomóc.