Bajka o dziewczynce i kotku dla 2-latka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mała Zosia siedziała na swoim łóżku i wierciła się. Księżyc świecił przez okno, a na podłodze tańczył srebrny cień. Zosia nie mogła zasnąć – oczy miała szeroko otwarte, a myśli biegały jak małe myszki.

Nagle za oknem rozległ się cichutki dźwięk. Miau! Zosia wstała i wyjrzała do ogrodu. Na trawie siedział malutki, szary kotek. Jego duże, zielone oczy patrzyły prosto na nią, a wąsiki drżały z zimna.

Dziewczynka otworzyła drzwi i powiedziała: – Chodź, kotku, u nas jest ciepło. Kotek ostrożnie wszedł do pokoju. Jego futerko było miękkie jak puch, a łapki stąpały bezszelestnie po dywanie. Zosia usiadła na podłodze, a kotek wskoczył jej na kolana.

– Jesteś smutny? – zapytała Zosia. Kotek zamruczał i przytulił się do niej. Dziewczynka pogłaskała go po grzbiecie. – Ja też czasem nie mogę spać. Ale gdy ktoś jest obok, robi się raźniej – szepnęła.

Zosia wzięła swoją ulubioną książeczkę z obrazkami. Otworzyła ją na stronie z gwiazdami. – Popatrz, kotku, to są gwiazdy. One świecą dla wszystkich, nawet gdy jest ciemno. Kotek spojrzał na obrazek i znowu zamruczał, tym razem głośniej.

Mała dziewczynka położyła się na łóżku, a kotek ułożył się obok niej, zwinięty w kłębek. Jego mruczenie było jak cichy, ciepły wiaterek. Zosia zamknęła oczy i poczuła, że jej myśli powoli odpływają.

Kotek przytulił się jeszcze mocniej. I wtedy – zupełnie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – Zosi zrobiło się sennie. Jej oddech stał się równy i spokojny, a kotek zasnął razem z nią, mrucząc cichutko.

Nad domem zapaliły się gwiazdy. Księżyc musnął srebrnym światłem dach, a w pokoju zapanowała najpiękniejsza cisza. Zosia i kotek spali, tuląc się do siebie – bo przyjaźń to najlepszy sposób na spokojny sen.