Orzechowe serce

— Bajka do czytania —

W lesie na skraju polany stał stary dąb, a w nim mieszkała mała wiewiórka Ruda. Każdego dnia zbierała orzechy – laskowe, włoskie i żołędzie – i chowała je w swojej przytulnej dziupli. Uwielbiała patrzeć, jak rośnie jej zapas, i czuła się bezpiecznie, wiedząc, że ma wszystko, czego potrzebuje.

Pewnego dnia, gdy Ruda skakała po gałęziach, usłyszała cichutki płacz. To był mały zajączek Kicuś, który siedział pod krzakiem i ocierał łapką łezki. – Co się stało? – zapytała Ruda. – Zgubiłem drogę do domu, a do tego jestem strasznie głodny – odpowiedział Kicuś. Ruda spojrzała na swój koszyczek pełen orzechów i poczuła ukłucie w serduszku.

– Chodź, podzielę się z tobą – powiedziała wiewiórka, wyciągając kilka orzechów laskowych. Kicuś uśmiechnął się szeroko i zjadł je z apetytem. – Dziękuję! – zawołał. – Jesteś bardzo miła! Ruda poczuła dziwne ciepło w brzuszku – to było coś przyjemniejszego niż chowanie orzechów.

Gdy Kicuś odskoczył szczęśliwy, Ruda ruszyła dalej. Nagle zobaczyła starą sowę Zosię, która siedziała na gałęzi i wyglądała na zmartwioną. – Co się stało, pani Zosiu? – zapytała. – Ach, moje pisklęta są głodne, a ja nie mam siły, by polecieć po jagody – westchnęła sowa. Ruda bez wahania podała jej garść żołędzi. – Proszę, niech pani weźmie – powiedziała.

Sowa Zosia uśmiechnęła się i obiecała, że kiedyś odda jej przysługę. Ruda poczuła, że jej serduszko rośnie z każdym podzielonym orzechem. W drodze do domu spotkała jeszcze jeża Igiełkę, który marzył o orzechu włoskim na swoją herbatkę. Ruda podzieliła się i z nim, choć w koszyku zostało już tylko kilka orzechów.

Gdy wróciła do dziupli, okazało się, że zapas jest bardzo mały. Ruda westchnęła, ale nie żałowała. Położyła się na swoim mchu i zamknęła oczy. Nagle usłyszała pukanie do drzwi. To był Kicuś, który przyniósł jej marchewkę, sowa Zosia przyniosła jagody, a jeż Igiełka – pachnące zioła. – To dla ciebie, za twoje dobre serce – powiedzieli chórem.

Ruda uśmiechnęła się od ucha do ucha. Zrozumiała, że dzielenie się nie oznacza straty – to sposób, by zyskać przyjaciół i radość. Tej nocy wiewiórka zasnęła spokojnie, a nad lasem rozbłysły gwiazdy, migocząc jak małe iskierki wdzięczności. Dobranoc, mała Rudo – szumiał wiatr. Dobranoc, lesie – szeptała wiewiórka, tuląc się do ciepłego mchu.