Gwiazdka w słoiku

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mała Zosia siedziała na swoim balkonie i patrzyła w niebo upstrzone gwiazdami. Nagle zobaczyła coś, co wyglądało jak maleńka, iskrząca kulka – spadała prosto w doniczkę z bratkami na parapecie.

Zosia podbiegła i ostrożnie zajrzała do doniczki. Wśród zielonych listków leżała maleńka gwiazdka, delikatnie mrugająca światłem. Wyciągnęła dłoń, a gwiazdka wskoczyła na jej palec. Była ciepła i lekka jak piórko. – Kim jesteś? – zapytała Zosia szeptem.

– Jestem spadającą gwiazdą – odpowiedziała cieniutkim głosikiem. – Spadłam za szybko, zgubiłam swój blask. Teraz muszę poczekać do wschodu księżyca, by móc wrócić na niebo. – Zosia poczuła, jak gwiazdka drży. – Pomogę ci – powiedziała odważnie.

Zosia wzięła małą gwiazdę do słoika po dżemie, żeby była bezpieczna. Gwiazdka w środku jarzyła się słabiutko, jak robaczek świętojański. – Dlaczego nie możesz świecić od razu? – zapytała Zosia. – Bo spieszyłam się zbyt bardzo – odrzekła gwiazdka. – Czasem trzeba poczekać, żeby nabrać sił.

Dziewczynka usiadła na podłodze balkonu i przytuliła słoik. – W takim razie poczekamy razem – szepnęła. Zaczęła opowiadać gwiazdce o swoim dniu: o tym, jak zbierała kasztany, jak bawiła się z piasku i jak mama upiekła szarlotkę. Gwiazdka słuchała i jej światło stawało się mocniejsze.

Nagle na niebie pojawił się srebrny rąbek księżyca. Gwiazdka w słoiku rozbłysła jaśniej niż wszystkie lampki w pokoju. – Już pora – powiedziała radośnie. – Ale zanim odlecę, spełnię twoje jedno życzenie. Zosia pomyślała chwilę. – Chcę, żebyś zawsze przypominała mi, że małe rzeczy są wielkie – szepnęła.

Gwiazdka uśmiechnęła się (przynajmniej tak się wydawało), a potem uniosła się ze słoika i poleciała wysoko. Na niebie błysnęła jaśniej niż wszystkie inne gwiazdy. Zosia długo patrzyła za nią, czując w sercu ciepło. już wiedziała, że cierpliwość i uwaga na drobiazgi dają najpiękniejsze chwile.

Mama przyszła, by zaprowadzić Zosię do łóżka. Dziewczynka przytuliła słoik, w którym jeszcze unosił się zapach gwiazdy. – Dziś nauczyłam się czegoś ważnego – powiedziała do mamy. – Że czekanie też może być przygodą. – Mama pogłaskała ją po głowie i zgasiła światło. Zosia zamknęła oczy, a za oknem mrugały do niej miliony gwiazd. Dobranoc, mała przyjaciółko – szepnęła do siebie i zasnęła spokojnie.