Dynia, która nie chciała być latarnią

— Bajka do czytania —

W małym ogródku, tuż przy płocie, rosła sobie Dynia. Była okrągła, pomarańczowa i miała wesołe, zielone ogonki. Ale Dynia wcale nie chciała być latarnią na Halloween. Wolała, żeby nikt jej nie wydrążał i nie stawiał na ganku ze świeczką w środku.

Każdego ranka Dynia patrzyła na inne dynie w ogródku. Jedne marzyły o tym, by stać się strasznymi latarniami, inne – pyszną zupą. Ale nasza Dynia miała własne marzenie: chciała po prostu być sobą i świecić od środka, tak jak świeci słońce, gdy ogrzewa liście.

Pewnego dnia do ogródka przyszedł mały chłopiec o imieniu Kuba. Szukał dyni na latarnię. Oglądał każdą, ale żadna mu się nie podobała. Aż w końcu zobaczył naszą Dynię. „Ta jest idealna!” – zawołał. Dynia zmartwiła się i schowała głębiej w liście.

Kuba podszedł bliżej i zapytał: „Dlaczego się chowasz? Jesteś taka ładna!” Dynia westchnęła i odpowiedziała cichutko: „Nie chcę być latarnią. Chcę świecić po swojemu, nie w środku, ale na zewnątrz – dla wszystkich.”

Chłopiec usiadł obok i pomyślał. „A może nie musisz być latarnią? Możesz być po prostu dynią, która cieszy oczy swoim kolorem i kształtem. Możesz być przyjaciółką, która daje radość, gdy na nią patrzę.” Dynia uśmiechnęła się szeroko – pierwszy raz ktoś zrozumiał, co czuje.

Od tego dnia Dynia nie chowała się już w liściach. Stała w ogródku i każdego ranka witała Kubę swoim pomarańczowym blaskiem. Chłopiec przychodził do niej, głaskał jej gładką skórkę i opowiadał o swoich przygodach. Dynia czuła, że jest ważna – nie dlatego, że ktoś ją wydrążył, ale dlatego, że jest sobą.

Inne dynie patrzyły na nią z podziwem. „Jak to robisz, że wszyscy cię lubią?” – pytały. Dynia odpowiadała: „Po prostu nie udaję kogoś, kim nie jestem. Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego – wystarczy to odkryć i dać innym.”

Kiedy zapadł wieczór, Dynia patrzyła w niebo pełne gwiazd. Czuła się szczęśliwa, że może być sobą. A Kuba, kładąc się spać, myślał o dyni, która nauczyła go, że prawdziwa wartość nie tkwi w tym, jak nas widzą inni, ale w tym, co mamy w sercu. I tak oboje zasnęli spokojnie, otuleni ciszą nocy.