Duch, który zgubił swoją ciszę

— Bajka do czytania —

W starym, zakurzonym zamku mieszkały duchy. Były różne: jedne szeleściły jak jesienne liście, inne puszczały zimne przeciągi, a jeszcze inne po prostu wisiały w powietrzu i patrzyły. Najmniejszym z nich był Szepcik – duch tak mały, że mógł schować się w pudełku po butach. Ale Szepcik miał jeden wielki problem: nie umiał być cicho.

Kiedy inne duchy chciały sobie poszeptać o dawnych czasach, Szepcik wpadał jak burza. Trzaskał drzwiami, zrzucał z półek stare księgi i wył tak, że aż sowa na wieży zatykała uszy skrzydłami. 'Szepciku, przestań! – wołał najstarszy duch, pan Mrok – swoim hałasem rozgonisz wszystkie myszy i nietoperze. Musisz znaleźć swoją ciszę.' Szepcik zmarszczył krzaczaste brwi. 'Ciszę? A gdzie jej szukać?' – zapytał zdziwiony.

'Musisz wyruszyć w podróż po zamku' – powiedział pan Mrok i machnął swoją przejrzystą ręką w stronę kręconych schodów. Szepcik wziął ze sobą mały, srebrny kluczyk (który znalazł pod poduszką) i ruszył w górę. Na pierwszym piętrze spotkał nietoperza Borysa, który wisiał do góry nogami i żuł suszoną jagodę. 'Cześć Borysie, czy wiesz, gdzie jest cisza?' – zapytał Szepcik. Nietoperz otworzył jedno oko. 'Cisza? To wtedy, kiedy nie słychać ciebie, mój drogi. Idź wyżej, tam może czegoś się dowiesz.'

Szepcik wspiął się wyżej. Na drugim piętrze, w sali balowej, spotkał sowę Matyldę. Siedziała na żyrandolu i porządkowała swoje pióra. 'Matyldo, powiedz mi, co to jest cisza?' – zapytał niecierpliwie. Sowa zamrugała okrągłymi oczami. 'Cisza – to nie tylko brak hałasu, Szepciku. To umiejętność słuchania. Usiądź i posłuchaj przez chwilę.' Szepcik usiadł na parapecie. Słyszał tykanie starego zegara, szelest liści za oknem i własne niespokojne, małe duchy oddechy.

Ale to mu nie wystarczyło. Pobiegł dalej, aż na ostatnią, najwyższą wieżę zamku. Tam były tylko wielkie, zakurzone skrzynie i okno, przez które wpadało srebrne światło księżyca. Szepcik wszedł do środka i nagle zrobiło się bardzo cicho. Tak cicho, że usłyszał bicie własnego serca. Było miarowe, jak mały bębenek. Siadł w kącie i zamknął oczy. Wtedy coś się zmieniło – zamiast hałasować, zaczął słuchać swojego oddechu, kroków pająka na ścianie i śpiewu słowika za szybą.

'Już wiem!' – szepnął Szepcik tak cicho, jakby to mówił do siebie. 'Cisza jest w środku. To nie jest pusta przestrzeń, tylko sposób, żeby usłyszeć więcej.' Zszedł z wieży powoli, każdy krok stawiając z namysłem. Kiedy wrócił do towarzystwa, nie trzaskał drzwiami, nie wył. Pan Mrok uśmiechnął się pod wąsem, a sowa Matylda puściła do niego oko. 'Widzisz, Szepciku, odkryłeś swoją ciszę' – powiedział cicho pan Mrok.

Od tamtej pory mały duch stał się najlepszym słuchaczem w zamku. Kiedy nietoperz Borys opowiadał historie o podróżach, Szepcik siedział obok i ani słowem nie przerywał. Kiedy sowa Matylda uczyła młode sowy liczyć, Szepcik pomagał cichutko przeliczać żołędzie. Wszyscy pokochali Szepcika takim, jakim się stał – duchem, który umie być cicho, ale w razie potrzeby potrafi też powiedzieć coś ważnego.

Tej nocy Szepcik położył się na swoim ulubionym parapecie. Przez okno widać było morze gwiazd. Zamknął oczy, wsłuchał się w cichy szum wiatru i pomyślał: 'Czasem, żeby usłyszeć swoje serce, trzeba zamilknąć na chwilę.' I wtedy zasnął spokojnie, a nad zamkiem zawisła tak głęboka cisza, że nawet księżyc zwolnił swój bieg, żeby jej nie zmącić.