Bajka o Duchu, który Zgubił Swoje Bum

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał duszek o imieniu Hugo. Hugo nie był strasznym duchem – wolał chichotać niż straszyć, a jego ulubioną rzeczą było wydawanie wesołego „BUM!”, które rozbrzmiewało echem po całej okolicy. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Hugo ćwiczył swoje BUM, aby było jak najgłośniejsze i najweselsze.

Pewnego dnia jednak stało się coś dziwnego. Hugo obudził się i spróbował zrobić BUM, ale z jego ust wydobył się tylko cichutki, smutny „puf”. Spróbował jeszcze raz, ale znów tylko „puf”. Hugo zmartwił się okropnie. „Gdzie podziało się moje BUM?” – zapytał sam siebie. Postanowił wyruszyć na poszukiwania.

Hugo poleciał najpierw do starego dębu, gdzie mieszkała mądra sowa Zosia. „Sowo, sowo, zgubiłem moje BUM! Czy wiesz, gdzie je znaleźć?” – zapytał. Sowa Zosia popatrzyła na niego mrugającym okiem. „Może twoje BUM nie zginęło, tylko się schowało? Spróbuj zrobić coś miłego dla kogoś innego – czasem radość wraca, gdy ją dajemy.”

Hugo podziękował sowie i poleciał dalej. Nagle usłyszał płacz. To mały jeżyk Igiełka zgubił swoją ulubioną jagodę. „Nie płacz, pomogę ci” – powiedział Hugo i zaczął szukać jagody pod liśćmi. W końcu znalazł ją pod kamieniem. Igiełka uśmiechnął się szeroko, a Hugo poczuł w serduszku ciepło.

Wtedy, niespodziewanie, z ust Hugo wydobyło się leciutkie „BUM!”. Było ciche, ale Hugo aż podskoczył z radości. „Dziękuję, Igiełko! Chyba zaczynam odzyskiwać moje BUM!” – zawołał. Poleciał dalej, by pomóc jeszcze komuś.

Spotkał wiewiórkę Kitkę, która nie mogła dosięgnąć orzecha na wysokiej gałęzi. Hugo uniósł się w górę i strącił orzech ogonkiem. Kitka podziękowała mu wesoło, a Hugo zrobił głośniejsze „BUM!” – tym razem brzmiało już prawie jak dawniej.

Im więcej pomagał, tym jego BUM stawało się silniejsze. Pomógł ptaszkowi naprawić gniazdo, a potem pokazał małej myszce drogę do domu. Za każdym razem BUM rosło, aż w końcu Hugo poczuł, że ma w sobie całą orkiestrę wesołych dźwięków.

Wieczorem, zmęczony ale szczęśliwy, Hugo wrócił do swojego domku. Położył się na miękkiej chmurce i spojrzał w niebo pełne gwiazd. „Już wiem, gdzie było moje BUM. Czekało, aż podzielę się radością z innymi” – szepnął. I z ostatnim, cichutkim BUM, które brzmiało jak pocałunek nocy, Hugo zasnął snem pełnym ciepłych myśli.