Bajka o małym duchu, który nie umiał straszyć

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał Duszko – najmniejszy duch, jaki kiedykolwiek unosił się nad ziemią. Miał okrągłe, błękitne oczka i miękki, śnieżnobiały ogon. Inne duchy uwielbiały straszyć: huczały w kominach, szeleściły liśćmi i robiły „BUU!” z całej siły. Ale Duszko nie potrafił się gniewać. Gdy próbował powiedzieć „BUU!”, wychodziło mu cichutkie „buu…” i natychmiast się uśmiechał.

Pewnego wieczoru starsze duchy postanowiły nauczyć Duszka straszyć. „Chodź z nami do lasu! Pokażemy ci, jak to się robi!” – zawołały. Duszko poleciał za nimi, ale gdy zobaczył wiewiórkę zbierającą orzechy, zamiast ją przestraszyć, zapytał: „Czy mogę ci pomóc?”. Wiewiórka zdziwiła się, ale pozwoliła mu trzymać koszyczek. Duchom nie spodobało się to wcale.

Następnego dnia duchy zabrały Duszka nad staw, żeby postraszył żabki. Duszko uniósł się nad wodą, ale zamiast huknąć, zaczął nucić kołysankę. Żabki zasnęły słodko, a duchy westchnęły z irytacją. „Ty w ogóle nie umiesz straszyć!” – powiedziały i odleciały, zostawiając go samego.

Duszko poczuł się smutny. Usiadł na starym pniu i patrzył w gwiazdy. „Może rzeczywiście nie nadaję się na ducha?” – pomyślał. Wtedy z cienia wyszedł mały zajączek z zabandażowaną łapką. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał. Duszko opowiedział mu wszystko. Zajączek uśmiechnął się: „Ale ty jesteś wspaniały! Ja się ciebie nie boję, bo jesteś miły. Twoje śpiewanie jest piękne!”.

Duszko spojrzał na zajączka i nagle zrozumiał, że nie musi być taki jak inne duchy. Może być sobą. Następnej nocy, zamiast straszyć, zaprosił wszystkie leśne zwierzęta na wspólne śpiewanie pod księżycem. Sowy, wiewiórki, żabki i zajączki zebrały się wokół niego. Duszko nucił cichutko, a one tańczyły w blasku gwiazd.

Nawet stare duchy, które wróciły zobaczyć, co się dzieje, przystanęły i słuchały. „To naprawdę ładne” – szepnęła jedna z nich. I choć same nie umiały śpiewać, postanowiły, że Duszko będzie ich wieczornym przyjacielem, który zamiast straszyć, umila im czas piosenkami.

Od tej pory każdy wieczór w lesie kończył się koncertem Duszka. A gdy zwierzęta kładły się spać, Duszko śpiewał im najcichszą kołysankę, jaką znał: „Ciii, już noc, gwiazdki świecą, dobranoc, śpijcie, dzieci, dobranoc…”. I tak mały duch, który nie umiał straszyć, nauczył wszystkich, że najważniejsze to być dobrym i wiernym sobie.