Bajka o drzewie, które uczyło cierpliwości

— Bajka do czytania —

W samym środku wielkiego lasu, gdzie mech pachniał wilgocią, a słońce przedzierało się przez liście jak złote strzały, stał mały dąb. Nie był jeszcze wysoki ani potężny – jego gałęzie były cienkie, a liście drobne jak monety.

Każdego ranka dąb wzdychał cichutko i spoglądał w górę na starsze drzewa. „Jestem taki malutki!” – myślał. „Nigdy nie dorosnę do nieba.” Wiewiórka Karolcia, która mieszkała w dziupli starego buka, słyszała te westchnienia i postanowiła pomóc.

„Dąbku, nie martw się” – powiedziała wiewiórka, siadając na jego gałęzi. „Ja też kiedyś byłam malutka. Rosnąć trzeba powoli, jak zima ustępuje wiośnie.” Dąb nie do końca rozumiał, ale uśmiechnął się drobnymi listkami.

Następnego dnia przybiegł zajączek Stefan. „Dąbku, dlaczego jesteś smutny?” – zapytał. „Bo chcę być wysoki jak dęby stuletnie!” – odpowiedział dąb. Zajączek zaśmiał się: „A wiesz, że starsze drzewa opowiadają, że najsilniejsze są te, które rosną najwolniej?”

Dąb zaczął patrzeć na świat inaczej. Zauważył, że słońce ogrzewa go delikatnie, deszcz poi korzenie, a wiatr uczy go tańca. Każdego dnia coś nowego – mrówka wspinała się po korze, biedronka odpoczywała na liściu.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił srebrzyście, dąb usłyszał szelest korzeni. To korzenie starych drzew rozmawiały ze sobą. „Spójrzcie na naszego małego” – szeptały. „Rośnie pięknie, jak należy. Nie śpieszy się, a to największa mądrość.”

Dąb poczuł dumę, ale i spokój. Zrozumiał, że nie musi być największy ani najszybszy. Wystarczy, że jest sobą – małym drzewem, które każdego dnia robi jeden maleńki krok ku niebu.

I tak mijały dni, tygodnie, miesiące. Dąb rósł powolutku, a wokół niego kwitły kwiaty, śpiewały ptaki, a wiewiórka Karolcia i zajączek Stefan zostali jego najlepszymi przyjaciółmi. Kiedy wieczorem zapadał zmrok, dąb zamykał liście i szeptał: „Dziękuję za ten dzień.”

A gdy już zapadła noc, nad lasem pojawiły się gwiazdy. Jedna z nich – mała, ale bardzo jasna – mrugnęła do dębu. „Śpij spokojnie” – szepnęła. „Jutro znów zrobisz krok do przodu.” I dąb zasnął cichutko, otulony ciepłem nocy.