Bajka o zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju Leśnej Polany mieszkał Miś Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawe świata oczy. Każdego ranka wyruszał na poszukiwanie przygód, ale ostatnio coś było nie tak – jego uśmiech gdzieś się zapodział.

Tuliś wstawał rano, zjadał owsiankę z miodem i wychodził na podwórko. Kiedy spotykał Wiewiórkę Rudkę, nie mówił 'dzień dobry', tylko szedł dalej. Gdy Zajączek Skoczek proponował zabawę w chowanego, Tuliś wzruszał ramionami i odwracał się plecami. Nawet Sowa Mądrala, która uczyła go liczenia, słyszała tylko burknięcie: 'nie chce mi się'.

Pewnego popołudnia Tuliś usiadł pod starym dębem i westchnął. Czuł się samotny, ale nie wiedział dlaczego. Nagle zobaczył małą, srebrną iskierkę tańczącą między liśćmi. To była Iskierka Dobroci – maleńkie, świetliste stworzenie, które pojawia się, gdy ktoś potrzebuje przypomnienia o dobrym zachowaniu.

– Czemu jesteś smutny, Misiu? – zapytała Iskierka cieniutkim głosikiem. – Bo nikt nie chce się ze mną bawić – odpowiedział Tuliś. – A czy ty pamiętasz, żeby mówić 'proszę' i 'dziękuję'? Żeby ustępować miejsca i dzielić się zabawkami? – spytała Iskierka. Tuliś spuścił głowę: – Czasem zapominam.

Iskierka uśmiechnęła się ciepło: – Dobre zachowanie jest jak magiczny klucz. Otwiera drzwi do serc innych. Spróbuj jutro powiedzieć coś miłego, a zobaczysz, co się stanie. Tuliś skinął głową i postanowił spróbować.

Następnego dnia Miś spotkał Rudkę. – Dzień dobry, Rudko! Masz piękną kitkę – powiedział nieśmiało. Rudka zdziwiła się, ale uśmiechnęła i podała mu orzeszek. Potem Skoczek zaprosił go do gry w piłkę. Tuliś grał fair i po meczu powiedział: – Dziękuję za wspólną zabawę. Skoczek klepnął go łapką: – Super, że jesteś!

Z każdym dniem Tuliś coraz częściej używał magicznych słów. Pomagał Sowie Mądrali zbierać książki, ustępował miejsca starszym zwierzętom w kolejce do źródła, a gdy Borsuk Borys upuścił grzyby, Tuliś pomógł mu je pozbierać. I wtedy stało się coś cudownego – jego uśmiech wrócił! Iskierka Dobroci pojawiła się znów. – Widzisz? Dobre zachowanie sprawia, że ty i inni czujecie się lepiej – szepnęła i zniknęła w promieniach słońca.

Tego wieczoru Tuliś leżał w swoim łóżeczku, a przez okno wpadało światło gwiazd. Czuł ciepło w sercu i wiedział, że jutro znów będzie starał się być dobrym misiem. Zamknął oczy, a dobre myśli kołysały go do snu jak najcichsza kołysanka. Dobranoc, Misiu – szepnął wiatr za oknem.