Dinozaur, który nie umiał ryczeć

— Bajka do czytania —

W dalekiej, zielonej krainie, gdzie paprocie sięgały nieba, a góry wyglądały jak grzbiety śpiących olbrzymów, żył sobie mały dinozaur o imieniu Stasio. Stasio był diplodokiem, miał długą szyję i ogon, którym potrafił zamiatać liście. Ale był jeden problem – Stasio nie umiał ryczeć. Gdy inne dinozaury wydawały z siebie potężne „RAAA!”, z gardła Stasia wydobywał się tylko cichutki… „pisk”.

Inne dinozaury śmiały się z niego. "Stasio-Piskosiu!" – wołały tyranozaury, tupiąc ogromnymi łapami. Stasio bardzo się smucił. Każdego dnia próbował ryczeć, nadymał się, stawał na tylnych łapach, ale zawsze kończyło się to żałosnym piskiem. Aż pewnego razu, gdy płakał pod wielkim kamieniem, usłyszał nad sobą cichutkie ćwierkanie.

To był mały ptaszek o imieniu Florek. "Dlaczego płaczesz?" – zapytał. "Bo nie umiem ryczeć" – odpowiedział Stasio. Florek roześmiał się wesoło: "Ale ty pięknie gwiżdżesz! Posłuchaj!" Stasio zdziwił się: "Ja? Gwiżdżę?" Spróbował jeszcze raz – z jego pyska wydobył się czysty, melodyjny dźwięk, jakby wiatr grał na trawie.

Florek pokazał mu, że ten dźwięk można zamienić w prawdziwą melodię. Stasio uczył się każdego dnia: gwiżdżąc razem z ptakami, naśladując szum rzeki, a nawet odgłosy deszczu. Jego gwizd stawał się coraz piękniejszy. Inne dinozaury przestały się śmiać, a zaczęły słuchać z otwartymi pyskami.

Pewnego dnia w dolinie zapanował strach. Z pobliskiego wulkanu zaczął się wydobywać dym, a ziemia drżała. Dinozaury spanikowały, nie wiedząc, gdzie uciekać. "Ryczmy głośno, żeby nas usłyszano!" – krzyczały. Ale ryk mieszał się z hukiem lawy i nikt nie wiedział, co robić.

Wtedy Stasio wdrapał się na najwyższy głaz i zaczął gwizdać. Jego melodia była spokojna i wyraźna. Gwizd niósł się nad doliną, przez las, aż do ujścia rzeki. Dinozaury spojrzały na siebie, usłyszały w nim nadzieję. Stasio gwizdał dalej, a one zaczęły iść za dźwiękiem, z dala od niebezpieczeństwa.

Kiedy wszyscy znaleźli się w bezpiecznej jaskini, lawa zasnęła, a słońce znów zaświeciło. Małe dinozaury otoczyły Stasia. "Jesteś naszym bohaterem!" – wołały. Stasio uśmiechnął się: "Każdy z nas ma coś wyjątkowego, nawet jeśli na początku wydaje mu się, że różni się od innych." I od tamtej pory w krainie dinozaurów ryk i gwizd brzmiały razem, jak przyjaciele.

Wieczorem, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Stasio położył się wśród paproci. Słychać było tylko cichutki, kojący gwizd ptaka Florek i szum traw. Mały dinozaur przymknął oczy, wiedząc, że jest kochany taki, jaki jest. Jego ogon owinął się wokół ogrzewającego go kamienia, a on zasnął spokojnym snem, marząc o melodii, która łączy wszystkie serca.