Mały Dinuś i Wielka Przygoda

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zielonej dolinie, mieszkał mały dinozaur o imieniu Dinuś. Dinuś był malutkim diplodokiem, który uwielbiał skakać po miękkich paprociach i chrupać soczyste liście. Mieszkał z mamą i tatą w przytulnym gniazdku pod wielkim drzewem.

Pewnego słonecznego poranka Dinuś obudził się i zobaczył, że wszyscy jego przyjaciele z doliny gdzieś poszli. – Gdzie są Tupi, Brum i Lili? – zapytał mamę. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Poszli nad strumyk, ale ty możesz iść za nimi, jeśli chcesz. Dinuś bardzo chciał zobaczyć, co robią przyjaciele.

Dinuś wyruszył w drogę. Szedł przez łąkę pełną kwiatów, a jego małe nóżki stąpały cichutko po mchu. Nagle usłyszał głośne chrapanie. To był Pan Tyranozaur, który drzemał pod skałą. Dinuś przestraszył się trochę, ale przypomniał sobie, że Pan Tyranozaur jest naprawdę miły i lubi spać na słońcu.

Dinuś minął śpiącego tyranozaura i wszedł do lasu. W lesie było ciemno i tajemniczo, ale Dinuś szedł dzielnie dalej. Nagle usłyszał cichutki płacz. To mały pterodaktyl zaplątał się w gałęzie. – Nie płacz, pomogę ci – powiedział Dinuś. I ostrożnie rozplątał gałązki swoją długą szyją.

Pterodaktyl uśmiechnął się i podziękował Dinusiowi. – Gdzie idziesz? – zapytał. – Szukam przyjaciół nad strumykiem – odpowiedział Dinuś. – Polecę z tobą, wskażę drogę – zaćwierkał pterodaktyl. Razem szli przez las, a Dinuś czuł się już odważniejszy.

Nad strumykiem spotkali Tupiego, Bruma i Lili. Wszyscy się ucieszyli na widok Dinusia. – Myśleliśmy, że się zgubiłeś! – zawołał Tupi. – Nie, szedłem przez las i pomogłem małemu pterodaktylowi – powiedział dumnie Dinuś. Potem wszyscy razem skakali po kamieniach i pluskali się w wodzie.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, mama Dinusia zawołała go do domu. Dinuś pożegnał się z przyjaciółmi i wrócił do swojego gniazdka. Mama przytuliła go i powiedziała: – Byłeś bardzo dzielny, mój mały dinozaurku. Dinuś ziewnął i zamknął oczy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a w dolinie zapanowała cisza.

Dinuś wtulił się w ciepłe liście i pomyślał: „Jutro znów spotkam przyjaciół”. I zasnął spokojnie, marząc o zielonych łąkach i kolorowych kwiatach. Dobranoc, mały Dinuś – szepnęły gwiazdy.