Bajka o dinozaurach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zielonej dolinie pełnej paproci, mieszkał mały dinozaur Tiko. Miał zielonkawe łuski i wielkie, ciekawe oczy.

Tiko kochał biegać, skakać i zbierać błyszczące kamyczki. Ale gdy zapadała noc i mama prowadziła rodzinę do jaskini, Tiko chował się za jej ogon.

„Dlaczego się boisz?” — pytała mama. „W jaskini jest ciemno” — szepnął Tiko. „A jak coś tam jest?”

Pewnej nocy przyjaciele — dinozaurka Lila i długoszyi Rafa — zostali na noc w jaskini Tikiego. „Pokażemy ci coś” — powiedziała Lila.

Lila przyniosła świetlików w dłoniach — małe, złote światełka. Rafa otworzył dłoń: na niej leżał kamyczek, który w ciemności delikatnie świecił. „To nasze gwiazdy” — uśmiechnął się Rafa.

Razem ułożyli świetliki i kamyczki na sklepieniu jaskini. Cienkie promyki spływały na ziemię jak miękka kurtyna. Tiko podniósł głowę. „To jak niebo… tylko u nas.”

Mama dinozaura uśmiechnęła się. „Ciemność nie jest pusta. Trzeba tylko zaprosić trochę światła.” Tiko położył się na miękkim mchu. Patrzył na swoje jaskiniowe gwiazdy.

Lila i Rafa pożegnali się cicho. Tiko zamrugał powoli. Jaskinia była ciemna — ale ciepła, bezpieczna i pełna małych świateł.

I kiedy oczy Tikiego zrobiły się ciężkie, ostatnie, co zobaczył, to złoty blask przyjaciół na sklepieniu. Dobranoc, mały dinozaurze.