Delfin Dodo i morskie światełka

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym oceanem słońce powoli chowało się za horyzont. Mały delfin Dodo uwielbiał dzień — wtedy skakał wysoko w górę i pluskał się z radością. Ale gdy zapadał zmrok, Dodo robił się smutny. Bał się ciemności.

Każdego wieczoru tata delfin wynurzał się obok niego i mówił: „Dodo, spójrz w górę — księżyc już wstaje”. Ale Dodo wolał chować głowę pod wodę. „Nie chcę nocy, jest taka czarna” — szepnął.

Pewnego razu, gdy zapadł zmrok, Dodo zobaczył coś dziwnego. Z ciemnej toni wypłynęły malutkie, zielone światełka. Krążyły wokół niego jak tańczące iskierki. „Kim jesteście?” — zapytał zdziwiony.

Światełka zaśmiały się cichutko: „Jesteśmy meduzami bioluminescencyjnymi. Mieszkamy w głębinach i świecimy, gdy robi się ciemno”. Dodo zbliżył się ostrożnie. Były piękne! Niebieskie, zielone i srebrne plamki rozjaśniały wodę.

„Chcesz zobaczyć, jak świeci cały ocean?” — zapytała jedna z meduz. Dodo skinął głową. Meduzy popłynęły przodem, a Dodo za nimi. Wkrótce całe morze rozbłysło milionem drobnych światełek — jakby ktoś rozsypał gwiazdy pod wodą.

Dodo zapomniał o strachu. Skakał i wirował wśród świecących punktów. „To cudowne! Noc wcale nie jest straszna” — zawołał. Meduzy uśmiechnęły się i obiecały, że będą przy nim każdej nocy.

Gdy księżyc wspiął się wysoko, Dodo zrobił się senny. Podpłynął do taty, który czekał przy powierzchni. „Tato, morze w nocy jest jak ogród z lampkami” — szepnął Dodo. Tata przytulił go płetwą i ułożył się obok.

Nad oceanem zapadła cisza. Dodo zamknął oczy, a wokół niego tańczyły jeszcze resztki morskich światełek. Wkrótce usnął, kołysany przez fale, a nad nim mrugały prawdziwe gwiazdy. Dobranoc, Dodo. Dobranoc, mały delfinie.