Hipopotam Hubert i przyjaciele z księżycem

— Bajka do czytania —

Hipopotam Hubert mieszkał w małym stawie pod wielkim drzewem. Bardzo lubił pluskać się w wodzie, ale gdy zapadał zmrok, zaczynał się bać. Wszystko wokół robiło się ciemne i niebieskie, a Hubert chował się pod liść lilii.

Pewnego wieczoru do stawu przyleciała ważka Zosia. – Hubert, czemu się chowasz? – spytała. – Boję się ciemności – odpowiedział hipopotam cichutko. Ważka zatrzymała się na jego nosie. – Nie bój się, pójdę z tobą poszukać światła.

Razem popłynęli w stronę starego dębu. Pod dębem spała sowa Mela. – Mela, obudź się! – zawołała Zosia. Sowa otworzyła jedno oko. – Co się stało? – Hubert boi się ciemności – powiedziała ważka. Sowa westchnęła. – Ciemność to tylko brak światła. Ale zaraz pojawią się gwiazdy.

Hubert spojrzał w górę. Na niebie zaczęły migotać małe światełka. – To gwiazdy? – zapytał. – Tak – odpowiedziała Mela. – One świecą zawsze, nawet gdy słońce śpi. Hubert rozpromienił się. – Są piękne!

Nagle zza chmur wyłonił się księżyc. Był duży i złoty. – Ojej! – zawołał Hubert. – Jakie to jasne! Ważka Zosia usiadła mu na uchu. – Widzisz, nie jest tak strasznie. Hubert uśmiechnął się i postanowił popluskać się w blasku księżyca.

Woda w stawie lśniła teraz jak srebro. Hipopotam pluskał się radośnie, a ważka i sowa patrzyły z brzegu. – Jesteś odważny, Hubert – powiedziała Mela. – Ale to wy mi pomogłyście – odparł hipopotam. – Dziękuję!

Po chwili Hubert poczuł senność. Położył się na miękkim mchu, a nad nim świeciły gwiazdy. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął. – Dobranoc – odpowiedziały Zosia i Mela. Cisza otuliła staw, a księżyc delikatnie kołysał wodę.

Następnego dnia Hubert już nie bał się zmroku. Kiedy zapadał wieczór, patrzył w niebo i mówił: – Cześć, gwiazdy! I szedł spać z uśmiechem.