Bajka o delfinie i morskiej gwiazdce

— Bajka do czytania —

W lazurowym morzu, gdzie fale delikatnie muskały niebo, mieszkał mały delfin o imieniu Dodo. Jego skóra lśniła jak srebro, a ogon merdał wesoło za każdym razem, gdy widział coś nowego.

Pewnego wieczoru, gdy zachodzące słońce malowało wodę na pomarańczowo, Dodo poczuł, że chciałby znaleźć kogoś, z kim mógłby popływać. Ale wokół były tylko fale i małe rybki, które już spały pod koralowymi listkami.

Nagle Dodo zobaczył coś błyszczącego na dnie morza. Podpłynął bliżej – to była malutka, srebrna gwiazdka, która mrugała do niego swoimi ramionami. „Hej, jesteś bardzo ładna” – szepnął Dodo. Gwiazdka uśmiechnęła się cichutko.

„Czy chciałabyś ze mną popływać?” – zapytał delfin. Gwiazdka nie miała nóg ani płetw, więc tylko kiwnęła jednym ramieniem. Dodo wziął ją delikatnie w zęby i popłynął nad fale, by pokazać jej zachód słońca.

Gwiazdka patrzyła na złote niebo i czuła się bardzo szczęśliwa. Dodo puścił ją lekko na wodę, a ona unosiła się na grzbiecie fali jak na huśtawce. „Dziękuję za tę przygodę” – powiedziała cichutko, a jej blask zrobił się cieplejszy.

Gdy zapadł zmrok, gwiazdka zaczęła świecić mocniej. Dodo spojrzał w górę i zobaczył, że na niebie pojawiły się jej siostry – prawdziwe gwiazdy. „Czas na sen” – powiedziała gwiazdka, a jej migotanie stało się wolniejsze i spokojniejsze.

Dodo odpłynął do swojej mamy, która przytuliła go płetwą. Położył się obok koralowej rafy, a nad nim morska gwiazdka wciąż błyszczała, wysyłając mu malutkie, srebrne całusy. „Dobranoc, przyjaciółko” – szepnął i zamknął oczy.

Całe morze ucichło. Fale przestały tańczyć, a księżyc położył srebrną kołderkę na wodzie. Dodo słyszał tylko swoje własne, miarowe oddechy i czuł, jak gwiazdka na niebie uśmiecha się do niego. I tak zasnął, śniąc o spokojnych, błyszczących falach.