Czarny kotek Pypeć i gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małym ogrodzie, gdzie rosły pachnące maliny, mieszkał mały czarny kotek o imieniu Pypeć. Miał miękkie, lśniące futerko i zielone oczka jak dwa błyszczące kamyki. Każdego dnia biegał po trawie i gonił motyle.

Ale Pypeć był smutny. Słyszał, jak ludzie mówią: "Czarny kotek przynosi pecha". Nie rozumiał, dlaczego jego kolor ma być zły. Chciał być biały jak myszka albo rudy jak wiewiórka.

Pewnego słonecznego poranka spotkał małą myszkę, która szukała okruszków. – Dlaczego jesteś smutny, kotku? – zapytała myszka. – Bo jestem czarny i wszyscy się mnie boją – odparł Pypeć. – Ale ja się ciebie nie boję – pisnęła myszka. – Jesteś śliczny!

Po południu Pypeć pobiegł do starej sowy mieszkającej na dębie. – Sowo, czy czarne to zły kolor? – zapytał. Sowa mrugnęła wielkimi oczami. – Czarne to kolor nocy, a noc jest magiczna. Bez czerni nie byłoby gwiazd, a księżyc nie świeciłby tak jasno.

Kotek usiadł pod krzakiem i patrzył w niebo. Słońce chowało się za horyzontem, a niebo robiło się granatowe i czarne. Nagle pojawiły się pierwsze gwiazdy. Były maleńkie, ale świeciły bardzo mocno.

Wtedy Pypeć zrozumiał. Jego czarne futerko jest jak niebo – idealne, żeby gwiazdy mogły zabłysnąć. Nie musi być inny. Jest doskonały taki, jaki jest.

Wieczorem przyszła mama kotka. – Chodź, mały, pora spać – powiedziała czule. Pypeć wtulił się w jej ciepłe futro. – Mamo, czy jestem ładny? – zapytał. – Jesteś najpiękniejszym kotkiem na świecie – odpowiedziała mama.

Pypeć zamruczał z zadowoleniem. Położył się w swoim koszyku, a przez okno wpadało światło gwiazd. Zasnął słodko, marząc o gwiazdach i przygodach.

Cisza otuliła ogród. Maleńkie gwiazdy tańczyły na czarnym niebie, a mały czarny kotek spał spokojnie. Dobranoc, Pypeciu. Dobranoc, gwiazdy.