Bajka o ciuchci, która szukała swojego toru

— Bajka do czytania —

W małej, gwiaździstej nocy, gdzieś na krańcu torów, spała sobie maleńka lokomotywa o imieniu Franek. Był to mały, niebieski parowozik z lekką nutką rdzy na kółkach, ale jego oczy błyszczały ciekawością. Każdego ranka słyszał inne ciuchcie huczące wesoło, jakby śpiewały swoją tajemniczą piosenkę. Franek też chciał mieć swoją piosenkę – swoją własną trasę, którą mógłby przemierzać każdego dnia. Ale nie wiedział, dokąd powinien pojechać.

Pewnego dnia Franek postanowił wyruszyć w świat. Pożegnał się z zajezdnią i potoczył się po torach, które wiły się jak wstążka przez pole maków. Nagle spotkał wielką, czerwoną lokomotywę o imieniu Lola. Lola prowadziła długi skład wagonów pełnych węgla. „Gdzie ty się wybierasz, mały?” – zapytała z uśmiechem. „Szukam swojego toru” – odpowiedział Franek. Lola roześmiała się serdecznie: „Każdy tor jest dobry, jeśli tylko chcesz nim jechać. Ale pamiętaj, że niektóre są bardziej potrzebne niż inne.”

Franek podziękował i pojechał dalej. Wkrótce zobaczył starą, zieloną lokomotywę, która stała na bocznicy. To był pan Stefan, który woził dzieci do szkoły w górach. „Dlaczego pan tu stoi?” – zapytał Franek. „Czekam, aż droga będzie bezpieczna” – odparł pan Stefan. „Ale wiesz, czekanie też jest ważne. Dzięki temu nikt się nie zgubi.” Franek zrozumiał, że każdy ma swoje zadanie – nawet jeśli polega na czekaniu.

Potem Franek dotarł do rozgałęzienia torów. Nie wiedział, która droga jest dla niego. Rozglądał się za kimś, kto mógłby mu pomóc. Nagle usłyszał cichutkie gwizdnięcie – to była malutka lokomotywa, prawie taka jak on, ale srebrna i błyszcząca. Miała na imię Zosia. „Cześć! Ja też szukałam swojego toru, ale znalazłam go tutaj” – powiedziała. „Jaki to tor?” – spytał Franek. „Tor do serc” – odparła Zosia. „Wożę listy i uśmiechy od ludzi, którzy nie mogą być razem. To najpiękniejsza trasa na świecie.”

Franek poczuł, że jego serce bije szybciej. Może i on mógłby wozić coś ważnego? Ale co? Nagle przypomniał sobie, że w zajezdni stały zapomniane wagony z zabawkami. „Mógłbym wozić dzieciom radość!” – pomyślał. Odwrócił się i szybko potoczył z powrotem. Po drodze zebrał wszystkie kolorowe pudełka z klockami, misiami i piłkami. Przyczepił je do siebie i ruszył w stronę domu dziecka na wzgórzu.

Kiedy dojechał, dzieci wybiegły na peron z okrzykami radości. Franek poczuł, jak jego koła lekko drżą, ale był szczęśliwy. Od tamtego dnia każdego ranka jeździł tą samą trasą, wożąc uśmiechy i zabawki. A wieczorem wracał do zajezdni, gdzie znużony, ale spełniony, zasypiał przy dźwięku cichutkiego gwizdania innych lokomotyw.

I tak mała ciuchcia Franek znalazła swój własny tor – tor, którym podróżowało szczęście. A gdy zapadał zmrok, gwiazdy nad zajezdnią mrugały do niego, szepcząc: „Dobranoc, mały bohaterze. Jutro znów będziesz mógł czynić dobro.” Franek uśmiechnął się we śnie i już nigdy nie martwił się o to, dokąd jechać. Wiedział, że najważniejsze jest nie to, którą trasą się jedzie, ale kogo się przy niej spotyka i jakie serce się w nią wkłada.