Bajka o ciuchci, która znalazła swój tor

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce Stumilowy Tor mieszkała ciuchcia o imieniu Tup-Tup. Była mała, niebieska i miała okrągłe, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły z nadzieją na wielkie lokomotywy pędzące obok.

Każdego ranka Tup-Tup patrzyła, jak jej starsi koledzy – czerwony Bum-Bum i zielony Szum-Szum – z hukiem i gwizdem wyjeżdżają na główny tor. „Ja też chcę być szybka i ważna!” – wzdychała, wypuszczając małe kłębki pary.

Pewnego dnia Tup-Tup postanowiła, że udowodni wszystkim, jaka jest dzielna. Ruszyła z piskiem kół na długą trasę, ale szybko się zgubiła. Zamiast głównego toru wjechała na boczny, który prowadził do Zapomnianego Lasu.

W lesie było cicho i tajemniczo. Nagle usłyszała cichutki płacz. To była mała sarenka, która utknęła w gęstych krzakach. „Pomóż mi, proszę!” – zawołała sarenka. Tup-Tup zatrzymała się i delikatnie odgarnęła gałęzie swoją małą buforową płytą.

Sarenka była uratowana, ale w lesie zrobiło się ciemno. Tup-Tup włączyła swoje światła i oświetliła drogę. Wtedy zobaczyła, że inne zwierzęta też potrzebują pomocy: mały zajączek nie mógł znaleźć nory, a sowa zgubiła okulary.

Tup-Tup pomogła każdemu – woziła liście, by zakryć norę, szukała okularów w trawie, a nawet zaśpiewała kołysankę, by uspokoić przestraszonego liska. Zwierzęta były wdzięczne i zaprosiły ją na jagodową herbatkę.

Następnego dnia Tup-Tup wróciła na stację. Bum-Bum i Szum-Szum zdziwili się: „Gdzie byłaś? Myśleliśmy, że się zgubiłaś!”. Tup-Tup uśmiechnęła się: „Owszem, ale znalazłam coś ważniejszego – przyjaciół i swój własny tor, który jest właśnie dla mnie.”

Od tamtej pory Tup-Tup codziennie jeździła do Zapomnianego Lasu, by pomagać zwierzętom. Nie była najszybsza, ale za to najżyczliwsza. A wieczorem, gdy gwiazdy zapalały się nad stacją, Tup-Tup cichutko gwizdała na dobranoc i wtulała się w ciepłą parę, marząc o jutrzejszych przygodach.