Bajka o Ciuchci, która nie chciała spieszyć się

— Bajka do czytania —

Mała lokomotywa Ciuchcia mieszkała w zajezdni na skraju lasu. Każdego ranka budziła się z myślą: „Muszę być najszybsza!”. Jej czerwone kółka tryskały iskrami, gdy pędziła po szynach, gwiżdżąc głośno na powitanie dnia. Ale pewnego dnia coś sprawiło, że Ciuchcia po raz pierwszy zwolniła.

Ciuchcia wyjechała wcześnie rano, by dostarczyć paczki do miasteczka za górą. „Szybciej, szybciej, szybciej!” – powtarzała sobie, rozpędzając się na zakrętach. Nagle na torach zobaczyła wystraszonego zajączka, który zamarł ze strachu. Ciuchcia gwałtownie zatrzymała się, aż para buchnęła jej z kominów. Zajączek drżał i powiedział: „Przepraszam, zgubiłem drogę do domu. Czy możesz mi pomóc?”.

Ciuchcia westchnęła, bo spieszyła się tak bardzo. Ale w oczach zajączka zobaczyła smutek. „Wsiadaj, pokażę ci drogę” – powiedziała miękko. Ruszyła powoli, wskazując zajączkowi, którędy skręcić do jego norki pod starym dębem. Po drodze zajączek opowiadał o swoich przygodach, a Ciuchcia uśmiechała się, słuchając. Czuła, że ta chwila jest wyjątkowa.

Kiedy dotarli do dębu, zajączek podziękował i wskoczył do norki. Ciuchcia mogła teraz gnać dalej, ale coś kazało jej spojrzeć na las. Słońce prześwitywało przez liście, ptaki śpiewały, a polne kwiaty pachniały słodko. „Jaki piękny jest ten świat, gdy się go nie pędzi” – szepnęła Ciuchcia.

Pojechała dalej, ale już wolniej – nie spiesząc się. Mijała wiewiórkę zbierającą orzechy, pomogła małemu liskowi przetoczyć kamień z torów, a na łące zatrzymała się, by podziwiać tęczę po deszczu. Każdy przystanek sprawiał jej radość, a paczki i tak dotarły na czas – bo Ciuchcia znalazła skrót, o którym wcześniej nie wiedziała.

Wieczorem wróciła do zajezdni. Inne lokomotywy pytały: „Czemu dziś jechałaś tak wolno?”. Ciuchcia uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Nie wolno – tylko w sam raz. Zobaczyłam więcej, pomogłam innym i odkryłam, że nie zawsze warto się spieszyć. Czasem magia kryje się w drodze, a nie w celu”. Koleżanki spojrzały na nią z zazdrością – bo Ciuchcia promieniała szczęściem.

Tej nocy Ciuchcia stała w ciepłej zajezdni, a przez okno widać było gwiazdy. Zamknęła swoje światełka i pomyślała o wszystkich przygodach dnia. Poczuła spokój i ułożyła się wygodnie. „Dobranoc, mała zajączku, dobranoc, lasku. Jutro znów pojedziemy, ale tym razem jeszcze wolniej – by zobaczyć jeszcze więcej” – szepnęła i zasnęła, kołysana przez lekki wiatr.