Bajka o Małej Ciężarówce i Wielkiej Przyjaźni

— Bajka do czytania —

Mała ciężarówka Kasia mieszkała w kolorowym warsztacie taty. Każdego ranka z dumą włączała silnik i ruszała na trasę, przewożąc różne rzeczy. Miała czerwone nadwozie i wesołe, okrągłe reflektory, a na budzie nosiła naklejkę z uśmiechniętą buźką. Kasia uwielbiała swoją pracę, ale najbardziej lubiła, gdy mogła komuś pomóc.

Pewnego dnia tata postawił przed Kasią ważne zadanie: miała zawieźć wielki, zielony namiot na boisko, gdzie dzieci miały bawić się w podróżników. Kasia bardzo się ucieszyła, ale gdy wyjeżdżała z warsztatu, nagle usłyszała cichutkie płacz. To mały, żółty traktorek Staś ugrzązł w błocie na polnej drodze.

Kasia zatrzymała się i zapytała: „Stasiu, co się stało?”. Traktorek odpowiedział drżącym głosikiem: „Miałem zawieźć sianko do stodoły, ale koła zapadły się w mokrą ziemię. Nie mogę ruszyć!”. Kasia spojrzała na swój ładunek – namiot był bardzo ciężki. Pomyślała o dzieciach, które czekały na boisko. Co zrobić?

Nagle przypomniała sobie, co tata zawsze mówił: „Prawdziwa siła to pomoc innym. Kiedy pomagasz, zyskujesz przyjaciół”. Kasia postanowiła pomóc traktorkowi. Ostrożnie podjechała bliżej, zarzuciła linę i pociągnęła – raz, drugi! Błoto zabulgotało, a Staś wyskoczył na suchą drogę. Traktorek zawrócił, a Kasia ruszyła dalej.

Na zakręcie spotkała starą wywrotkę Zosię, która miała kłopot z przednim kołem. Kasia zatrzymała się i pomogła jej wymienić oponę. Zosia była bardzo wdzięczna i podarowała Kasi małą, czerwoną chorągiewkę na szczęście. Kasia poczuła w serduszku ciepło i radość.

Kiedy dojechała na boisko, słońce chyliło się już ku zachodowi. Dzieci były smutne, bo myślały, że namiot nie przyjedzie. Kasia westchnęła – czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Nagle zza wzgórza wyjechały Staś i Zosia! Traktorek wiózł kosze z jedzeniem, a wywrotka – ogromną kupkę kolorowych piłek. Wszyscy razem złożyli namiot, zanim zapadł zmrok.

Dzieci bawiły się wspaniale, a Kasia stała obok i patrzyła na rozgwieżdżone niebo. Pomyślała, że gdyby nie pomogła traktorkowi i wywrotce, oni nie pomogliby jej. „Przyjaźń to największy skarb” – szepnęła do siebie. Tata przyjechał po nią i uścisnął jej chłodną maskę. „Jesteś dzielna, córeczko” – powiedział.

W nocy Kasia stała w swoim warsztacie, a przez okno wpadały blaski księżyca i gwiazd. Jej reflektory przygasły, silnik odpoczywał. Czuła, jak ciepła przyjaźń otula ją jak miękki kocyk. Zamknęła swoje okrągłe światła i pomyślała: „Jutro znów będę pomagać, a teraz – dobranoc, świecie”. I zasnęła słodko, śniąc o uśmiechniętych drogach i przyjaciołach.