Bajka o ciężarówce Tadku, która woziła marzenia

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Misiowo mieszkała ciężarówka o imieniu Tadek. Tadek był czerwony, błyszczący i miał wielkie, okrągłe reflektory, które świeciły jak dwa księżyce. Każdego ranka budził się z uśmiechem, bo wiedział, że czeka na niego ważna praca – wożenie paczek z marzeniami.

Tadek rozwoził przeróżne rzeczy: słodkie maliny dla cukierni, kolorowe kredki do szkoły, a nawet wielkie balony na urodziny małej Zosi. Ale najbardziej lubił, gdy w jego przyczepie lądowały tajemnicze paczki owinięte w złoty papier. To były marzenia – mówiła mu Pani Sowa, która pakowała przesyłki w magazynie. – Każda paczka trafia do kogoś, kto bardzo na nią czeka.

Pewnego dnia Tadek dostał wyjątkowe zlecenie: miał zawieźć ogromną paczkę na sam koniec Leśnej Doliny. – To najważniejsza przesyłka! – powiedziała Pani Sowa. – Musisz dotrzeć przed zachodem słońca. Tadek z radością ruszył w drogę, ale szybko napotkał przeszkody. Najpierw droga była wyboista i pełna kamieni. Potem zaczął padać deszcz, a koła Tadka grzęzły w błocie.

– Udam się! – mruknął Tadek, ale jego silnik pracował coraz ciszej. Wtedy zobaczył małą myszkę, która stała na poboczu i trzęsła się z zimna. – Pomóż mi, proszę – pisnęła myszka. – Zgubiłam drogę do domu. Tadek poczuł, że serce mu rośnie. – Wskakuj do kabiny! – powiedział. – Razem znajdziemy twoją norę.

Myszka pokazała Tadkowi skrót przez łąkę pełną stokrotek. Tadek ostrożnie jechał, by nie zmiażdżyć kwiatów. Po drodze spotkali wiewiórkę, która zgubiła orzechy, i zajączka, który bał się przejść przez strumyk. Tadek każdemu pomagał: podwiózł, pocieszył, dał kroplę paliwa z zapasu. Słońce chyliło się ku zachodowi, a Tadek wciąż nie dotarł do celu.

– Nie zdążę – westchnął. Ale wtedy myszka zawołała: – Spójrz! To twoja paczka! Okazało się, że pomagając innym, Tadek zboczył z trasy, ale trafił prosto na polanę, gdzie czekał mały chłopiec o imieniu Franek. Franek miał smutne oczy, bo jego ukochany miś zaginął. A w paczce Tadka był właśnie ten miś, którego Pani Sowa znalazła w lesie.

Franek przytulił misia i uśmiechnął się jak słońce. – Dziękuję, Tadku! – szepnął. Tadek poczuł, że jego silnik bije radośnie. Zrozumiał, że najważniejsza nie była szybkość, ale to, że po drodze zatrzymał się dla innych. Wrócił do garażu, gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Pani Sowa pogłaskała go po chłodnicy i powiedziała: – Jesteś najlepszą ciężarówką pod słońcem.

Tej nocy Tadek zaparkował miękko przy stacji benzynowej, a jego reflektory zgasły jak zmęczone oczy. Wokół panowała cisza, tylko gwiazdy mrugały do niego przez szybę. Tadek zamknął klapę silnika i pomyślał: „Jutro znów będę woził marzenia”. I zasnął spokojnie, bo wiedział, że nawet mała ciężarówka może zrobić wielkie rzeczy. Dobranoc, Tadku. Dobranoc, mały przyjacielu.