Bajka o ciężarówce Tadziku

— Bajka do czytania —

W dużym, kolorowym garażu mieszkała mała ciężarówka o imieniu Tadzik. Był żółty, z okrągłymi reflektorami i małą wywrotką. Każdego ranka patrzył z podziwem na wielkie ciężarówki – czerwonego Stasia, zieloną Polę i niebieskiego Borysa. One przewoziły ogromne ładunki, a Tadzik tylko małe paczki. 'Ja też chcę być wielki' – myślał.

Pewnego słonecznego dnia Tadzik postanowił spróbować swoich sił. Na placu leżał wielki, szary kamień. Tadzik podjechał, warknął silnikiem i nacisnął gaz. Kamień ani drgnął. Tadzik spróbował jeszcze raz, ale nic. Zmartwiony opuścił łyżkę. 'Jestem za słaby' – szepnął.

Wtedy usłyszał przyjazny głos. To była koparka Kopa, która właśnie wracała z pracy. 'Hej, Tadziku, co się stało?' – zapytała. Tadzik opowiedział o swoim smutku. Kopa uśmiechnęła się: 'Widzisz, ja jestem duża, ale nie umiem robić wszystkiego. Ty jesteś mały, ale zwinniejszy. Każdy ma swoje talenty.'

Nagle zza krzaków dobiegło ciche popiskiwanie. To mały jeż Igiełka utknął pod drewnianą skrzynią. Próbował się wydostać, ale skrzynia była za ciężka. Koparka próbowała podjechać, ale była za duża. Inne pojazdy też nie mogły pomóc. Wtedy Tadzik podszedł powoli.

Tadzik ostrożnie wsunął swoją małą łyżkę pod skrzynię i delikatnie uniósł ją do góry. Jeż wygramolił się i podskoczył z radości. 'Dziękuję, Tadziku! Jesteś moim bohaterem!' – zawołał. Wszystkie pojazdy zaczęły klaskać klaksonami. Tadzik poczuł, jak rośnie mu serce.

Od tego dnia Tadzik zrozumiał, że nie trzeba być największym, żeby być potrzebnym. Pomagał każdemu, kto potrzebował: przewoził kwiaty dla pszczół, małe kamienie na budowę domku dla ptaków, a nawet zabawki dla dzieci z przedszkola. Każdy go lubił i mówił: 'Dzielny Tadzik'.

Kiedy zapadł wieczór, Tadzik wrócił do swojego garażu. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Położył się na miękkiej poduszce z opon, a przez okno widać było migoczące gwiazdy. Wiatr szeptał cicho: 'Dobranoc, Tadziku. Jesteś wspaniały.' Tadzik zamknął oczy i zasnął spokojnym snem.