Kamyk, który chciał być gwiazdą

— Bajka do czytania —

Tymek miał pięć lat i bardzo lubił patrzeć w niebo. Każdego wieczoru siadał na parapecie i liczył gwiazdy. Jedna z nich, ta najmniejsza, mrugała do niego najjaśniej. „Chciałbym być taki jak ty” – szepnął chłopiec. „Lśnić wysoko i być ważnym.”

Następnego dnia Tymek poszedł na spacer z mamą. Po drodze znalazł mały, szary kamyk. Leżał na skraju ścieżki, zupełnie sam. „Jesteś taki zwyczajny” – powiedział Tymek, biorąc go do ręki. Kamyk był gładki i ciepły od słońca. Chłopiec schował go do kieszeni i ruszył dalej.

W parku Tymek spotkał swoją przyjaciółkę Zosię. Pokazał jej kamyk. „Po co ci to?” – zapytała Zosia. „Jest brzydki i nie błyszczy.” Tymek wzruszył ramionami. „Może kiedyś będzie” – odpowiedział cicho. Ale w głębi serca poczuł smutek. Może kamyk naprawdę jest niczym?

Wieczorem, gdy mama kładła Tymka do łóżka, chłopiec wyjął kamyk z kieszeni. „Mamo, dlaczego ten kamyk nie jest piękny jak gwiazdy?” – zapytał. Mama uśmiechnęła się i usiadła obok. „Widzisz, Tymku, każdy ma swoje miejsce. Gwiazdy świecą na niebie, ale kamyk może być skarbem na ziemi.”

Tymek spojrzał na kamyk. W świetle lampy dostrzegł na nim maleńkie, srebrne drobinki. „One zawsze tu były?” – zdziwił się. Mama skinęła głową. „Kamyk nie musi być gwiazdą, żeby być wyjątkowy. Wystarczy, że jest sobą.” Tymek przytulił kamyk do policzka. Był gładki i ciepły, jak przyjaciel.

Następnego dnia Tymek wziął kamyk do przedszkola. Nauczycielka poprosiła dzieci, by przyniosły coś, co jest dla nich ważne. Tymek położył kamyk na stole. Inne dzieci przyniosły zabawki i obrazki. „A to co?” – zapytał Krzyś. „To mój skarb” – odpowiedział Tymek. I opowiedział, jak kamyk nauczył go, że nie trzeba błyszczeć, by być wartościowym.

Dzieci słuchały z zaciekawieniem. Potem każde z nich chciało dotknąć kamyka. „Jest taki gładki!” – zawołała Zosia. „I ma tajemnicze drobinki” – dodał Krzyś. Tymek uśmiechnął się. Zrozumiał, że kamyk nie potrzebował być gwiazdą – był wyjątkowy właśnie taki, jaki był.

Wieczorem Tymek położył kamyk na poduszce obok siebie. Przez okno widać było gwiazdy, ale chłopiec nie czuł już zazdrości. „Dobranoc, kamyku” – szepnął. „Jesteś moją małą gwiazdą na ziemi.” Zamknął oczy, a w pokoju zapanowała cisza. Tylko kamyk lśnił delikatnie w blasku księżyca, jakby uśmiechał się do swojego przyjaciela.